شده ولى يك روز به امام مهلت داده است تا آخرين خواسته او را برآورده باشد! شمر اين مهلت را برنمى‌تابد و سرانجام با خواهش سپاهيانش موافقت مى‌كند:
و حسين يك روز زمان خواسته بود. نماز ديگر شمر فراز رسيد و گفت: من يك ساعت زمان ندهم .... حسين گفت: شب نزديك آمد، يك امشب مرا زمان دهيد. سپاه شمر را خواهش كردند تا زمان داد و آن شب همه شب حسين سلاح راست كرد. «١»
و در نيمه همان شب قاصد عبيد اللّه براى عمر بن سعد پيغام ديگرى آورد:
پس نيمه شب رسول عبيد اللّه فراز رسيد سوى عمر بن سعد و گفت: اگر تو حرب همى كنى شطِّ فرات بر ايشان بگير و دست باز مدار كه آب خورند تا از تشنگى بميرند، و چون حسين را بكشى تنش را به سمِّ اسبان بكوب. عمر بن سعد هم آنگاه عمرو بن الحجّاج را با پانصد مرد به لب رود فرستاد تا آبخور بگرفتند بر حسين و لشكرش، و حسين را آب نبود، تشنه بماندند.
هنگامى كه عبيد اللّه با مخالفت امام روبه‌رو مى‌شود و از رفتن حسين بن على (ع) به كوفه نااميد مى‌گردد، خبث طينت خود را آشكار مى‌سازد و كينه جاهلى او شعله‌ور مى‌شود و دستور بستن آب را بر روى آل اللّه صادر مى‌كند و به اين بسنده نكرده و فرمان مى‌دهد كه پس از كشتن امام، بدن مطهّر او را به سمّ اسبان بكوبند! و اين نهايت پلشتى و زشتى سيرت عبيد اللّه است كه اينك خود را نشان مى‌دهد و روشن مى‌شود كه در صورت رفتن امام به كوفه با او چه رفتارى را در پيش مى‌گرفت!
به روايت طبرى و بلعمى، در نيمه‌هاى شب عاشورا طِرِمّاح- از شيعيان وفادار على (ع)- پس از آگاهى از محاصره امام در ميان دشمنان، خود را به كربلا مى‌رساند و به حسين بن على (ع) مى‌گويد:
بر اين اشتر من بنشين تا ترا به حىّ خويش برم و آنجا همى دارم و كس آنجا نيارد آمدن. حسين گفت: گريختن و زن و فرزند را دست بازداشتن عار بود، و از پس زن و عيال مرا زندگانى نبود، پس طرماح بازگشت.
امام در شب عاشورا، گاهى شمشير خود را تيز مى‌كند، و گاه ابياتى را زمزمه مى‌نمايد كه شنيدن آن براى آل اللّه طاقت فرسا است: