ولى حسين بن على (ع) حاضر به بيعت نشد:
حسين برخاست و مروان گفت: يا وليد! اين را بكش و مَهِل كه بيرون شود، حسين آن سخن مروان بشنيد، گفت: اى مروان! تو مرا نتوانى كشتن و نه وليد و بيرون آمد.
امام حسين (ع) ناگزير از مدينه به مكّه رفت:
پس مردمان كوفه آگاه شدند كه حسين به مكّه شد. گرد آمدند و محضرها نِبِشتند و رسولان بفرستادند پيش حسين بن على- عليهما السلام- و گفتند: برخيز و باز جاى خويش آى كه ما و جان و خواسته پيش تو داريم.
و امام حسين (ع) پس از مشورت با ابن عبّاس، مسلم بن عقيل را به كوفه فرستاد:
چون مسلم بن عقيل را مى‌فرستاد، او را گفت: به كوفه رو و جايى پنهان بنشين تا شيعت بر تو گرد آيند و با ايشان بيعت كن تا چند كس بر تو بيعت كنند، پس مرا آگاه كن اگر ببايد آمدن، بيايم.
و پس از آگاهى شيعيان از ورود مسلم بن عقيل به كوفه:
و خبر اندر كوفه افتاد كه مسلم بن عقيل آمد و بيعت حسين همى‌گيرد و حسين از پس او همى‌آيد. خلق روى بدو نهادند و بيعت همى‌كردند تا دوازده هزار مرد بيعت كردند بر مسلم، و مسلم نامه كرد به حسين، و مهتران كوفه همه به خطّ خويش نامه كردند چون: سليمان بن‌صُرَد و المسيّب بن نجبه و رفاعة بن شدّاد و حبيب بن المظاهر و هانى بن عروه. اين همه مهتران كوفه بودند كه بيعت كرده بودند و نامه به رسولان دادند تا به نزديك حسين (ع) شدند و نامه‌ها بدادند. حسين شاد شد و نامه‌ها را جواب كرد كه: اينك آمدم. پس ديگر روز دو رسول از كوفه آمدند و صد و پنجاه نامه آوردند و سختى كردند كه بايد آماده باشى. حسين ايشان را نيز بازگردانيد و گفت: اينك آمدم.
امام حسين (ع) پس از وصول نامه‌هاى اشراف كوفه، نامه‌اى به سران شيعه در بصره فرستاد و آنان را براى رفتن به كوفه فرمان داد:
و حسين را نيز به بصره بسيار شيعت بود. پس مولايى را به بصره فرستاد نامش سليمان، و نامه كرد بدان مردمان كه شيعتِ پدرش بودند چون: احْنَف بن قيس و مالك بن مِسمع و مسعود بن عمر و همه مهتران بصره، و گفت: هر كه شيعتِ من است همه به كوفه آيند كه من اينك به كوفه‌