١٤- به كار بردن «آن» و «اين» مانند حروف تعريف، مانند: گفت برو و اين زن را بياور او بشد و زن را پيش طالوت آورد.
١٥- استعمال مصدر به جاى مصدر مرخّم، مانند: او را چيزى نتوانستند گفتن.
١٦- تطابق عدد و معدود در صورت جمع، مانند: ده پسران، سه خواهران، چهل تنان.
١٧- استعمال «يكى» به جاى «يك» مانند: يكى مرد، يكى مردى.
١٨- استعمال «به سوى» هم به معناى «به طرف» و هم به معناى «براى» مانند: و اين ضحّاك را اژدها به سوى آن گفتندى كه بر كتف او دو پاره گوشت بود بزرگ، بررسته، دراز و سر آن به كردار مارى بود.
١٩- حذف پسوند «تر» علامت صفت تفصيلى در محلّ اضافه و غير اضافه، مانند:
كيومرث گفت: او شيرى است قوى همه سُباع زمين.
٢٠- التفات از مفرد غايب به متكلّم وحده يا از جمع غايب به متكلّم مع الغير و آوردن ضمير منفصل «من» به جاى «او» و ضماير متكلّم به جاى ضمير غايب، مانند: اردوان دانست كه كنيزك من با اردشير گريخت، كه منظور كنيزك اوست.
٢١- تعميم كاربرد علامت جمع «آن» در تمامى كلمات عربى و فارسى، مانند: بنّا آن، ترساآن، داناآن به جاى بنّايان و ترسايان، دانايان و كلماتى از قبيل: خداى، گداى، سراى و غيره كه در اصل پهلوى و درى آنها، حرف (يا) جزء كلمه بوده به صورت خدايان و گدايان و سرايان جمع بسته مى‌شد.
٢٢- غالباً كلمه «مردم» را كه اسم جمع است به صورت مفرد استعمال مى‌كردند.
٢٣- استعمال كلمه «نيز» به معنى «ديگر»، مانند: گفت يا غلام هزار دينار ديگر فرا او ده ...
غلام گفت دينار نيز نماند اندر خزينه.
٢٤- آوردن حرف پيشوند «فرا» بر سر اسامى و ضمائر همانند حرف قيد مكانى، مانند، فرا سر او رفت، فراگوش او سخن گفت، فرا او ده. «١»
٣- ١. برگزيده‌هايى از تاريخنامه طبرى‌
پس از مرور گذرايى بر اختصاصات عمده سبك دوره سامانى (٣٠٠- ٤٥٠ ه ق)، اينك به نقل‌