آورده‌اند كه روزى نوباوه بوستان ولايت با كوره «١» باغستان هدايت، سبط نبى و نجل ولى، حسين بن على- رضى اللَّه عنها- با جمعى مهمانان از اشراف عرب بر سر خوانى نشسته بودند.
خادمش با كاسه آش گرم درآمد. از غايت دهشت، پايش به حاشيه بساط درآمد و كاسه از دستش بر سر شاهزاده افتاد، و آشها بر رخساره مباركش فرو ريخت! امام حسين از روى تأديب نه از راه تعذيب، در او نگريست. بر زبان خادم جارى شد: و الكاظمين الغيظ، حسين گفت:
خشم، فرو خوردم، خادم گفت: والعافين عن النّاس، گفت: عَفوت كردم، خادم تتمّه آيت برخواند: وَ اللّهُ يُحِبُ المحْسِنين، حسين (ع) گفت: از مال خودت «٢» آزاد كردم و مؤنت معيشت تو بر ذمّه خود لازم گردانيدم.
بدى را مكافات كردن‌بدى برِ اهلِ صورت بود بخردى «٣»
٢٣. لطائف الطّوائف‌
فخر الدّين على متخلّص به (صفى) پسر ملّاحسين واعظ كاشفى، و مؤلّف لطايف الطّوايف از اديبان سده نهم و دهم هجرى است و به سال ٩٣٩ ه ق بدرود حيات گفته است.
لطائف الطّوائف در چهارده باب تدوين شده و هر باب آن داراى چندين فصل است. باب اوّل آن در بيان «استحباب مزاح و ذكر بعضى از مطايبات حضرت پيغمبر با وصىّ خود- عليهما الصّلوة و السّلام- و اولاد و اصحاب- رضى اللَّه عنهم- است» كه داراى هشت فصل است، و باب دوم آن در «ذكر بعضى از نكات شريفه و حكايات لطيفه ائمّه معصومين- صلواة اللّه عليهم اجمعين- و اگر چه نه از قبيل مزاح و طيبت است و امّا در غايتِ لطافت و عذوبت است» و در دوازده فصل تنظيم شده و هر فصل آن به لطايف يكى از حضرات ائمّه (ص) اختصاص يافته است، و ما براى تيمّن و تبرّك دو مورد از «كلمات شريفه امام حسين (ع)» را كه در فصل سوم اين باب آمده است نقل مى‌كنيم:
صاحب كشف الغُمّه از انَس [بن مالك‌] روايت كرده كه گفت: روزى در ملازمت امام حسين‌