كتاب «الفخرى» تأليف صفىّ الدّين محمّد بن علىّ بن طباطبا علوى معروف به «ابن الطّقطقى» نظر داشته به طورى كه علاوه بر ترجمه قسمت اعظم و اصلى كتاب «الفخرى» مطالب بسيارى نيز بر آن افزوده است و موضوع هر دو اثر، تاريخ خلفا و وزارى ايشان است.
او ضمن گزارش ورود كاروان آل اللّه به دمشق و ماجراهايى كه در مجلس يزيد رخ داده، به مواردى اشاره مى‌كند كه عبرت‌آموز است و تبليغات سوء دستگاه اموى را نسبت به خاندان عصمت و طهارت و تأثير آن در مردم شام را بازگو مى‌كند:
گويند چون سر مبارك حسين را به دمشق بردند و زين العابدين علىّ بن الحسين بن علىّ بن ابى طالب در ميان ايشان بود و او را با جماعت عورات خاندان نبوّت بر شتران نشانده بر پالان‌هاى بى غطاء و غاشيه در دمشق مى‌گردانيدند مانند اسيران كه از زنگ و حبشه مى‌آرند.
در اين حال پيرى از اهل شام بيامد پيش زين العابدين بايستاد و او را دشنام داد و اظهار شماتت كرد. زين العابدين گفت: اى شيخ! قرآن خوانى؟ گفت: آرى، گفت: اين آيه خوانده‌اى كه:
«قُل لا اسْئَلُكُم عَلَيهِ اجراً الّا الْمَوَدَّة فى القُربى‌»؟ گفت: خوانده‌ام. گفت: مرا مى‌شناسى؟ گفت: نه.
گفت: ذى القربى منم و نام و نسب خود را بگفت. پير او را سوگند داد كه راست مى‌گويى زين العابدين تويى؟ سوگند خورد كه راست مى‌گويم. پير گفت: به خداىْ من هرگز ندانستم كه محمّد را به غير از يزيد و خويشان او، خويشاوندى ديگر هست (!) آن گاه پير بگريست و از زين العابدين عذر خواست. گويند هفتاد كس از مشايخ دمشق به طلاق و عتاق و حج سوگند خوردند كه ما پيغمبر را به غير از يزيد خويشى ندانستيم و همه از زين العابدين عذر خواستند و زارى كردند و او همه را عفو فرمود. «١»
در اين كتاب، ماجراى كشته شدن سفير روم به فرمان يزيد، بازتاب درخورى دارد:
در تواريخ مذكور است كه چون سر حسين را پيش يزيد بنهادند، رسول روم حاضر بود، و يزيد شماتت مى‌كرد و چوبى در دست داشت بر لب و دندان مبارك مى‌زد. رسول روم گفت: يا اميرالمؤمنين! اين سرِ كيست؟ گفت: سرِ خارجى است كه بر ما خروج كرده و كشته شد. گفت:
نامش چيست؟ يزيد گفت: حسين بن علىّ بن ابى طالب، رسول روم گفت: مادرش كه بود؟ گفت:
فاطمه، دختر پيغمبر ما. رومى گفت: سبحان اللّه العظيم! چون شما با فرزند زاده پيغمبر