روايت كنند از صالح بن ميثم. كه گفت: من و عيابة بن ربيعى در پيش زنى رفتيم از بنى واليه، نامش خبابة الوالبيّه. پوست پيشانى وى درشت شده بود از سجود. عيابه گفت: اى خبابة! اين پسر برادر تو است؟ گفت: كدام برادر؟ گفت: صالح بن ميثم. گفت: پسر برادر من است و اللّه به حقّ اين برادرزاده خبر دهم شما را از چيزى كه از حسين بن على (ع) شنيدم. گفت: بلى يا عمّه! گفت: به زيارت حسين رفتمى وقت‌ها، ناگه برصى در پيشانى من ظاهر شد. من در خانه مقيم شدم از جهت آن برص، از خدمت حسين باز ماندم. چون روزى بگذشت، از جماعتى حال من پرسيد. گفت: خبابه را نمى‌بينم، حالش چون است؟ گفتند: يا مولانا! برصى بر پيشانى وى ظاهر شده است. اصحاب را گفت: برخيزيد تا برويم خبابة الوالبيّه را باز پرسيم. با جماعتى به خانه من آمدند و من در اين موضع نماز نشسته بودم. گفت: اى خبابه! چرا از ما ياد نكردى؟ چند روز هست كه ترا نديدم. گفتم: اى پسر رسول! مانع از خدمت اين برص است كه در پيشانى من ظاهر شده است، كراهيّت داشتم با اين حال به خدمت آمدن. نظر بدان كرد، مقنعه از آن برگرفت و آب دهان در آن انداخت. گفت: اى خبابة! خداى را شكر كن كه آن زايل شد. من خداى را شكر كردم. گفت: يا خبابه! سر بردار و نگه در آينه كن. سر برداشتم و نظر در آينه كردم، هيچ اثر نمانده بود. حمد و ثناى خداى متعال كردم. پس گفت: اى خبابه! ما و شيعت ما بر فطرتيم و ديگران از آن برى‌اند. «١»
١٣. آداب الحرب و الشّجاعة
محمّد بن منصور بن سعيد ملقّب به «مباركشاه» و معروف به «فخر مدبّر» از نويسندگان پايان سده ششم و اوايل سده هفتم هجرى است. او چندى در خدمت سلطان معزّ الدين محمد بن سام، پادشاه معروف غورى (٦٠٢ ه ق) و چندى در نزد قطب الدين آيبك (٦٠٧ ه ق) بود و كتاب بحر الانساب خود را به نام اين دو پادشاه نوشت، سپس كتاب آداب الحرب و الشّجاعة خود را به نام شمس الدين ايلتتمش، پادشاه دهلى (٦٣٣ ه ق) تأليف كرد.
آداب الحرب از نثرى روان و دلپذير برخوردار است و حاوى مطالب آموزنده درباره اصول كشوردارى و جنگها و انواع تعبيه‌هاى جنگى و همه لوازم و اسباب حرب و مطالب‌