اين اثر داراى نثرى روان و دلنشين و حاوى اطّلاعات تاريخى مهمّى است كه قسمتى از آن را مرور مى‌كنيم:
چون [حسين‌] به زمين كربلا رسيد به موضع كه آن را غاضريّه گويند، آنجا منزل كرد و آن روز پنجشنبه بود، دوم ماه محرم، سنه احدى و ستّين، روز آدينه عمر سعد وقاصّ با چهار هزار سوار بدو رسيد و تا آدينه ديگر جنگ ميان ايشان قايم شد و در اين مدّت آب را از اهل‌بيت رسول باز گرفته بودند، و با حسين (ع) نوزده تن از اهل‌بيت مصطفى (ص) بودند. روز آدينه، دهم محرّم، سنه احدى و ستّين شهادت يافت، با هفت تن از فرزندان على (ع) و سه تن از فرزندان حسين و از ياران او هشتاد تن را شهيد كردند، و على اصغر «١» پسر حسين را زنده گذاشتند كه خُرد بود و رنجور. حسين (ع) را حصين بن شبر بر حلق تير زد و زرعة بن شبر او را شمشير زد، و سنان بن انس النّخعى نيزه زدش و فرو نشست و سر مباركش باز بريد، و مدّت عمر او پنجاه و هشت سال بود و خلاف اللّه على قاتليه.)»
١٢. نزهة الكرام و بستان العوام‌
محمّد بن حسين بن حسن رازى در كتاب نزهة الكرام و بستان العوام زندگانى حضرات معصومين- عليهم السلام- را شرح مى‌دهد به گونه‌اى كه مردم با ايمان را به اعجاب ولى سست باوران را به انكار مى‌كشاند.
اين اثر در حدود سده ششم و هفتم نگاشته شده و داراى دو جلد است. جلد اوّل داراى سى باب و جلد دوم آن مشتمل بر شصت باب مى‌باشد. در اهميّت اين كتاب همين بس كه مرحوم مجلسى- ره- در سرگذشت امام موسى كاظم (ع) از اين اثر سخن به ميان آورده و بندى از آن را كه براى ابن طاووس ترجمه كرده بودند در بحار الانوار خود نقل كرده است.
اين كتاب داراى نثرى روان و حاوى مطالب تاريخى است كه بايد توسّط اهل تحقيق مورد بررسى قرار گيرد: