شمار مى‌رود. اين كتاب داراى نثرى روان و دلنشين است كه به صورت استدلالى و مستند به شُبهات عنوان شده توسطّ يكى از غلاة اهل سنّت و از معاندان اهل‌بيت عصمت و طهارت در «بعض فضايح الرّوافض» پاسخ مى‌دهد و مؤلّف، اين اثر را به خواست علماى شيعى- كه او را بهترين فرد براى پاسخگويى مى‌دانسته‌اند- به رشته تحرير درآورده است و ما براى تيمّن و تبرّك به نقل دو مورد از آن بسنده مى‌كنيم:
و آنچه گفته كه: «حسينِ على را رافضيان به زارى بكشتند» جواب آن است كه امامت حسين (ع) از بهر آنكه رافضيان او را بكشند، پندارم باطل نباشد بر آن قياس كه عثمان را نيز نواصب بكشتند و امامتش را به شهادتش خللى نبود، پس حسين (ع) تا زنده بود امام مطاع او بود به حصول شرائط كه گفته شد و به دلالت خبر رسول اللّه (ص) كه گفته آمد. مى‌پندارم كه يزيد و عبيد اللّه مرجانه و عمر سعد و مسلم عمرو باهلى و مرّه عبدى و شمر ذى الجوشن حليف بنى اميّه و خولى يزيد- عليهم لعائن اللّه- رافضى نبودند كشندگان حسين (ع) كه لعنت بر قاتلان آل محمّد (ص) باد! اين جماعت‌اند كه همه اموى و مُبغِض و خارجى بودند و چون مصنّف كتاب در اوّل گفته كه: «واضع مذهب رفض، ابن المقنّع» بوده، نمى‌دانم كه در عهد حسين (ع) رافضيان از كجا آمدند؟! بلكه حوالتش همه دروغ و بهتان است و همه معارضات از سرِ شبهه، و هر كس كه چنين حواله كند مُبغِض و كذّاب و عاصى و بى‌ايمان باشد «كبرت كلمة تخرج من افواههم، ان يقولون الّا كذباً». «١»
امّا آنچه در اين فصل و در ديگر مواضع بر طريق تشنيع ياد كرده است: «كه اين طايفه روز عاشوراء اظهار جَزع و فَزع كنند و رسم تعزيت را اقامت كنند و مصيبت شهداء كربلاء تازه گردانند، و بر منبرها قصّه گويند و علماء سر برهنه كنند و عوام جامه چاك زنند و زنان روى خود خراشند و مويه كنند و چون مصنّف اين معنى را به تهمت و بدعت منسوب كرده و نامرضى دانسته است از غايت بغض آل رسول (ص) و از فرط عداوت اولاد بتول (ع) به ضرورت جواب گفته آيد: اوّلًا معلومِ همه جهانيان است كه بزرگان و معتبران ائمّه فريقين از اصحاب امام مقدّم بوحنيفه و امام مكّرم شافعى و علماء و فقهاء طوائف خلفاً عن سلف اين سنّت را رعايت كرده‌اند