مشاهده كردم كه در كنار من ايستاده بود در حالى كه محاسن (سپيد) او از اشك چشمش‌تر شده بود و با خود زمزمه مى‌كرد: «پدر و مادرم به فداى شما باد! پيران شما بهترين پيران؛ جوانان شما بهترين جوانان؛ و زنان شما بهترين زنان؛ و خاندان شما بهترين خاندان‌ها هستند كه هرگز خوار نمى‌گردند و شكست نمى‌خورند.» «١»
خطابه فاطمه بنت الحسين- عليهما السلام- به هنگام ورود به شهر كوفه على‌ رغم ايجازى كه دارد، داراى نكاتى آموزنده و راهگشا است كه قسمت‌هاى كوتاهى از آن را براى نقل در اين اوراق برگزيده‌ايم:
... اى اهل كوفه! اى اهل مكر و خدعه! خداوند ما را به شما مبتلا ساخت و شما را به وسيله ما امتحان كرد و ما را به اين آزمون ستود، ماييم گنجينه علم و فهم و حكمت او و حجّت خدا براى همه سرزمين‌ها بر روى زمين .... شما ما را تكذيب و تكفير كرديد و ريختن خون ما را مباح دانستيد و جنگيدن با ما را حلال و چپاول اموال ما را روا داشتيد. گويا ما از اسيران تركستان و كابل بوديم! ... اى اهل كوفه! شيطان شما را فريفت و از راه راست منحرف ساخت و چنان پرده جهل در مقابل چشمان شما كشيد كه شما ديگر هدايت نخواهيد شد ...»»
نوشته‌اند هنگامى كه خطابه آتشين فاطمه بنت الحسين به اينجا رسيد، مردم كوفه با صداى بلند گريستند و گفتند: «اى دختر پاكان! دل‌ها و سينه‌هاى ما را- با اين خطابه- آتش زدى و جگرهاى ما را در آتش اندوه سوزاندى. ديگر بس كن» «٣» و فاطمه ساكت شد.
خطابه امّ كلثوم (س) دختر امير مؤمنان على (ع) از حنجره‌اى بغض‌آلود و با چشمانى گريان در آن روز فراموش ناشدنى، ابعاد ديگرى از قيام ماندگار حسينى را آشكار ساخت و ستم كوفيان را در حقّ شهداى كربلا به تصوير كشيد به گونه‌اى كه كوفيان را در حسرتى دامنه‌دار فرو برد و دلهاى سنگى آنان را به بيقرارى واداشت. «٤»
خطابه كوبنده امام زين العابدين پيش از ورود به دارالاماره كوفه، مكمّل خطابه‌هاى‌