پژوهشى در مقتلهاى فارسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦١

داستان كربلا. (ص ١٦٤٣).
داستان مسلم بن عقيل. پسر عّم حضرت حسين. «داستان مسلم بن عقيل و امام حسين» (ص ١٦٤٣).
دُرّة المصايب. محمّد مهدى فرزند مرتضى حسينى. نگاشته ١٢٥٧ ق. در سرگذشت حضرت حسين و رويداد كربلا و پس از آن، در يك «مقدمه» و ١٤ «درّه» و يك «خاتمه» ...
(ص ١٦٤٧).
دستور الواعظين. ن. در سوگوارى. از متأخرّان. آغاز: مجلس اوّل. بايد ذكر بشود و آن مطالب چندى. اوّل صفاتِ شخصِ موعظه كن. (ص ١٦٤٧).
دفاتر الغموم. برغانى، سيد عباس فرزند جبرائيل به سال ١٢٩٠- ١٢٩٩ ق. زندگى‌نامه حضرت حسين و سوگوارى است در يك «مقدّمه» و ١٢٥ «دفتر» و يك «خاتمه» ... (ص ١٦٤٧).
دمع العين على خصايص الحسين. شهرستانى، ميرزا محمد حسين (د ١٣١٥ ق) فرزند.
ترجمه «خصايص الحسينيّه» شوشترى است. (ص ١٦٤٩).
دوازده مجلس. محتشم كاشانى، شايد گزارشى از ١٢ «بند» باشد. (ص ١٦٤٩).
ده مجلس. چهار اثر به همين نام از چهار نويسنده (ص ١٦٤٩ و ١٦٥٠).
ذكر الحسين. تتوى، عبد الشّكور فرزند عبد الواسع، به سال ١٠٧٩ ق/ ١٦٦٨ م.
زندگى‌نامه آن حضرت است تا رويداد كربلا. در چند «ذكر» با سروده‌هايى از «روضة الشّهدا» ى كاشفى. دكتر آفتاب (٥٠٢) مى‌نويسد: تا آنجا كه مى‌دانم، اين نخستين بيوگرافى فارسى روزگار تيمورى هند است، و از اين روى ارزشمند است. (ص ١٦٥١.
ذو الجناحيّة الحسينيّه. كنتورى، غلام حسين (د پيرامون ١٣٤٠ ق). سوگوارى و اسب ذوالجناح. (ص ١٦٥٢).
راحة الارواح و مونس الاشباح. سبزوارى شيعى، ابو سعيد حسن (زنده ٧٥٣ ق). وى نگارنده «بهجة المناهج» و جز آن است. در سرگذشت پيامبر و دختر او و دوازده تن امامان ...
در ١٥ باب ... (ص ١٦٥٢).
رساله در وقايع ده روز اوّل محرّم. ملّامحمّد باقر فرزند محمد جعفر فشاركى اصفهانى (عشريّه ١٧١٩) (ص ١٦٥٣).