حسينى است كه زبان اشك و نگاه را بهتر از هر كس ديگر مى‌فهمد.
فاطمه از جا برمى‌خيزد، همچنان در سكوت، دست پدر را مى‌گيرد و بر زمين مى‌نشاند، چهار زانو، و بعد خود برروى پاهاى او مى‌نشيند، سرش را مى‌چرخاند، لب برمى‌چيند، بغض كودكانه‌اش را فرو مى‌خورد و نگاه در نگاه پدر مى‌دوزد:
- پدرجان! منزل زُباله يادت هست؟ وقتى خبر شهادت مسلم رسيد؟
پدر، مبهوت چشم‌هاى اوست:
- تو يتيمان مسلم را بر روى زانو نشاندى و دست نوازش بر سرشان كشيدى!
پدر، بُغضش را فرو مى‌خورد و از پشت پرده لرزان اشك به او نگاه مى‌كند.
«پدرجان! بوى يتيمى در شامّه جهان پيچيده است.»
و ناگهان بُغضش مى‌تركد و ...
و حسين خوب مى‌داند- و تو نيز- كه اين خواهش فاطمه فقط يك نياز كودكانه نيست، يك كرشمه نوازش طلبانه نيست، يك نياز عاطفى دخترانه نيست. او دست ولايت حسين را براى تحمّل اين مصيبت مى‌طلبد، براى تعميق ظرفيّت، براى ادامه حيات ....
و تو انتقال آرامش را به وجود فاطمه، احساس مى‌كنى، طمأنينه و سكينه را به روشنى در چشم‌هاى او مى‌بينى و ...
فاطمه برمى‌خيزد و حسين نيز، امّا تو فرو مى‌نشينى، حسين مى‌ايستد، امّا تو فرو مى‌شكنى، حسين برمى‌نشيند، امّا تو فرو مى‌ريزى .... «١»
٢- ٣٦. بررسى محتوايى (آفتاب در حجاب)
دست مايه آفرينش آثار پرشورى از اين دست، متون تاريخى، رجالى و روايى بسيارى است كه فرازهايى از آنها، هنرمندانه بازآفرينى مى‌شوند و با روش «سهل و ممتنع» بدان گونه نوشته مى‌شوند كه در عين روانى و سادگى، جاذبه‌هاى زيادى را با خود به همراه دارند. به هر حال، در اين گونه آثار داستانى، نبايد ردّپاى ريز تمامى مطالب آن را در متون تاريخى و روايى يافت؛ چرا كه همان گونه كه عنصر «خيال» اصلى‌ترين عنصر در شعر به شمار مى‌رود، در نثر نوشته‌هاى داستانى نيز حضور پرشور خود را به تماشا مى‌گذارد.