اگر از تو پيراهن خواست، پيراهنى ديگر براى او ببر. اين پيراهن را كه رمز رفتن دارد و بوى شهادت در آن پيچيده است، پيش خودت نگاه دار.
البتّه او كسى نيست كه پيراهن را باز نشناسد. يعقوب، شاگرد كوچك دبستان او بوده است.
ممكن است بگويد: «اين پيراهنِ عزّت و شهادت نيست. تنگى مى‌كند براى آن مقصود بزرگ.
برو و آن پيراهن امانت و شهادت را بياور، عزيز برادر!»
به هر حال آنچه بايد و مقدّر است، محقّق مى‌شود. امّا همين قدر طولانى‌تر شدن زمان، همين ردّ و بدل شدن يكى دو نگاه بيشتر، همين دو كلام گفتگوى افزون‌تر غنيمت است.
اين زمان، ديگر تكرارپذير نيست.
اين لحظه‌ها، لحظاتى نيست كه بازهم به دست بيايد.
همين يك نگاه، به همه دنيا مى‌ارزد.
دنيا نباشد آن زمان كه تو نيستى حسين!
پيراهن را كه مى‌آورى، آن را پاره‌تر مى‌كند كه كهنه‌تر بنمايد. بندهاى دل توست انگار كه پاره‌تر مى‌شود و داغ‌هاى تو كه تازه‌تر، مگر دشمن چقدر بى حميّت است كه ممكن است چشم طمع از اين لباس كهنه هم برندارد؟!
ممكن؟!
مى‌بينى كه همين لباس را هم، خونين و چاك چاك از بدن تكّه تكّه برادرت درمى‌آورند و بر سر آن نزاع مى‌كنند.
پس خودت را مهيّا كن زينب! كه حادثه دارد به اوج خودش نزديك مى‌شود. «١»
و در پرتو دهم، چه زيبا آخرين لحظات وداع امام با دختر نازدانه‌اش سكينه، و نقش بانوى كربلا در اين صحنه مالامال از عاطفه و سرشار از حسرت و حرمان به تصوير كشيده شده است:
... و چشمت به سكينه مى‌افتد كه شرار عاطفه دخترانه در وجودش شعله مى‌كشد، امّا از جا تكان نمى‌خورد.
محبوب را در چند قدمى مى‌بيند، تنها و دست نيافتنى، بوسيدنى و به آغوش كشيدنى، سر بر شانه گذاشتنى و تسلّى گرفتنى، امّا به ملاحظه خودِ محبوب، پا پيش نمى‌گذارد و دندان‌