چيز آسان مى‌نمود، امّا متفاوت بود. اكنون احساس مى‌كردم كه پرنده‌اى بر من نشسته است به همان بى‌وزنى و سبكبالى.
گفت: «بچرخيم» و من از خدا مى‌خواستم، و با خود شروع كرد به ترنّم اين عبارت ترنّمى كه آرام آرام، جوهره‌اش بيشتر مى‌شد و رنگ رجز به خود مى‌گرفت:
«اكنون زمين و زمان جان مى‌دهد براى جنگيدن. حاليا پرده‌ها كنار رفته است. مصداق‌ها آشكار شده است، و حقيقت رخ نموده است. بياييد! پيش بياييد كه من عقبگرد نياموخته‌ام. تا بدن‌هاى شما هست، غلاف به چه كار مى‌آيد؟!» ....
جنازه‌ها را از زمين برچيده بودند؛ امّا خون همچنان بر سطح ميدان دَلَمه بسته بود. خون به سان اسفنجى شده بود كه اگرچه به چشم، جامد مى‌آمد، ولى وقتى بر آن پا مى‌نهادى، خون تازه از زير آن ترشّح مى‌كرد.
آفتاب درست در وسط آسمان، نه درست در وسط ميدان بر زمين نشسته بود. هُرم گرما پلك چشم‌ها را هم مى‌سوزاند. نه فقط دهان، كه حتّى مجارى بينى‌ام هم از شدّت عطش خشك شده بود. احساس مى‌كردم كه خون به زحمت در لابه‌لاى رگ‌هايم راه باز مى‌كند.
امّا على به گمانم ديگر تشنه نبود. اسب اگر حال و روز سوارش را نفهمد كه اسب نيست. آن عقيقى كه او مكيده بود به آن چشمه‌اى كه او دهان سپرده بود، بر آن جامى كه او لب زده بود و گذاشته بود و بر نداشته بود، در پس آن چه او نوش كرده بود، تشنگى ديگر معنا نداشت. آنچه او اكنون داشت، شادمانى و طربى غير قابل وصف بود. حال او آسمان تا زمين با ميدان اوّل تفاوت مى‌كرد .... اين حال خوشش مرا نيز به وجد آورده بود. چرخ مى‌زديم و چرخ مى‌زديم. شمشير آخته‌اش با تمام شانه و كتف در هوا مى‌چرخيد امّا هيچ گردنكشى داوطلب تماس با اين شمشير نمى‌شد ....
و ناگهان رگبار تيرها كه به سمت ما هجوم آورد، معناى شوم اين سكوت ناگهانى را دريافتم. من چگونه مى‌توانستم ببينم كه يكى از اين تيرها به گلوى سوار من نشسته است و حلقش را پاره كرده است. من فقط احساس كردم كه افسار در دست‌هاى سوارم آرام آرام شل مى‌شود، تا آنجا كه عنان به اختيار خودم درآمد. اما ديدم كه سوارم با سينه بر پشت من فرود آمد و از بيم افتادن، دست در گردن من انداخت ....