با همه دورى‌ام از اين وادى، رسيدم به اينجا كه بحث عاشق و معشوق در ميان نيست. هر دو يكى است و آن يكى عشق است .... امّا ... امّا كاش بودى به وقت لباس رزم پوشاندن على.
داماد را اين طور به حجله نمى‌فرستند كه امام، علىّ اكبر را مهيّاى ميدان مى‌كرد. با چه وسواسى هديه‌اش را براى خدا آذين مى‌بست ... اهل خيام كه فهميدند علىّ اكبر پروانه رفتن گرفته است، ناگهان درهم شكستند و فرو ريختند. كاش مى‌بودى ليلا! امّا ... امّا نه ... چه خوب شد كه نبودى ليلا! تو كجا زهره به ميدان فرستادن پسر داشتى؟ پسر ... چه مى‌گويم علىّ اكبر ...
انگاركن زيبايى و عطر تمامى گل‌ها را به يك گل بخشيده باشند. انگاركن تمامى سروهاى عالم را به تمامى لاله‌هاى جهان پيوند زده باشند، انگاركن خدا در يك قامت، قيامت كرده باشد ....
تو مى‌خواستى كربلا باشى كه چه كنى؟ كه براى علىّ اكبر مادرى كنى؟ كه زبان بگيرى؟ گريبان چاك دهى؟ كه سينه بكوبى؟ كه صورت بخراشى؟ كه وقت رفتن از مهر مادرى سرشارش كنى؟
كه قدم‌هايش را به اشك چشم بشويى؟ ... ببين ليلا! تو مى‌خواستى چه كنى كه زينب براى اين دسته گل نكرد؟ به اشك چشم تمامىِ مادران سوگند كه تو هم اگر در كربلا بودى باز هم مى‌گفتند مادرِ اين جوان، زينب است. امّا بگويم؟ ... بگذار بگويم ليلا! جانم فداى عظمت زينب.
با گفتن اين كلام اگر قرار است جانم آتش بگيرد، بگيرد ....
ببين ليلا! اگر بيقرارى كنى، اگر آرام نگيرى، بقيّه قصّه را آن چنان از تو پنهان مى‌كنم كه حتّى از چشم‌هايم هم كلامى نتوانى بخوانى. آرام باش ليلا! من هنوز از رابطه ميان اين دو محبوب تو چيزى نگفته‌ام. «١»
«عقاب» در مجلس هشتم اين دفتر، ماجراى آخرين صحنه پيكار حضرت علىّ اكبر را براى حضرت ليلا (س) روايت مى‌كند و از اين كه در آخرين لحظات، سوار خود را به ميانه سپاه دشمن برده است، عذر مى‌خواهد و علّت آن را بيان مى‌سازد:
... پيش از اين احساس مى‌كردم كه على بر من نشسته است با يك سلسله از حلقه‌هاى سنگين زنجير. على بر من نشسته است با يك سلسله كوه. اگر چه سخت نبود، اگر چه به خاطر على همه‌