برخاست كه: «واللّه اين رسول اللّه است! اين پيامبر خاتم است! اين نبىّ مكرّم است!»
هول در دل ابن سعد افتاد. او سوار را خوب مى‌شناخت، امّا با گمان مردم چه مى‌بايد كرد!؟ ...
فرياد زد كه: «اينجا كجا و پيامبر؟! عقلتان كجا رفته مردم!؟»
يكى با صداى لرزان و ملتهب گفت: «پس كيست آنكه در ميدان ظهور كرده است؟! من پيامبر را به چشم ديده‌ام، هم اوست بر قلّه شباب و جوانى؟»
و ديگرى قاطعانه فرياد زد: «كور شوم اگر اين همان محمّد نباشد كه من با همين دو چشم ديده‌ام.»
و سومى شمشير را از نيام كشيد: «كشانده‌اى ما را به جنگ با پيامبر؟!»
و ما همچنان چرخ مى‌زديم و من سُمهايم را محكم‌تر از هميشه بر خاك مى‌كوفتم و انگار مى‌كردم كه دل‌هاى دشمن را در زير پا گرفته‌ام ... «١»
در مجلس سوّم «عقاب» خاطره ديگرى را در ذهن ليلا زنده مى‌كند:
... معاويه را يادت هست به هنگام خلافت و آن پرس و جويش از اطرافيان كه شايسته‌ترين فرد براى خلافت كيست؟ اطرافيان همه گفتند: «تو اى معاويه!» امّا كلام معاويه را به ياد دارى كه همان زمان ميان افواه افتاد؟ گفته بود: «سزاوارتر براى خلافت، علىّ اكبر حسين است كه جدّش رسول خداست، شجاعت از بنى‌هاشم دارد و سخاوت از بنى‌اميّه و جمال و فخر و فخامت از ثقيف.»
من كه اين قصّه يادم بود، وقتى دشمن در كربلا براى علىّ اكبر امان آورد، زياد تعجّب نكردم.
دشمن گمان مى‌برد كه دو نفر را اگر از سپاه امام جدا كند، كمر امام مى‌شكند، يكى عبّاس بن على و ديگر علىّ بن الحسين.
سپاه امام، همه گوهر بودند، همه عزيز بودند، همه نور چشم خداوند بودند، امّا گمان دشمن اين بود كه امام با اين دو بال است كه پرواز مى‌كند و جولان مى‌دهد .... «٢»
«عقاب» در مجلس چهارم از شب عاشورا با ليلا سخن مى‌گويد و ماجراى آب آوردن به خيمه‌ها را توسّط حضرت علىّ اكبر روايت مى‌كند: