نفر را به واقع نزديك‌تر مى‌داند:
در تعداد لشكر ابن سعد ملعون، اختلاف زياد است. برخى بيست و دو هزار نفر نقل كرده‌اند، و از بعضى روايات سى هزار استفاده مى‌شود، و مرحوم مقرم از حاشيه «تذكرة الخواص» صد هزار و از «تحفة الازهار» هشتاد هزار نقل كرده است. علّامه مجلسى- رحمه اللّه- مى‌فرمايد: موافق نقل ابى مخنف صدو بيست و دو هزار نفر بودند كه متعاقب هم مى‌آمدند، و هشتاد هزار سوار و چهل و دو هزار پياده و بعد تعداد هر گروه و دسته را با نام امير آن نقل مى‌كند. به نظر مى‌رسد كه قول صدو بيست هزار نفر به واقع نزديك‌تر باشد، البتّه در صورتى كه بتوانيم روايات را طورى معنا كنيم كه منافات با اين نقل نداشته باشد. با توجّه به اين كه لشكر آنها در گروه‌ها ودسته‌جات مختلف با فرمانده معيّن وارد كربلا مى‌شدند، ممكن است هر يك از مورّخين تعداد يك يا چند گروه را نوشته باشند. ظاهراً با اين بيان، اختلاف بين اقوال در نقل تعداد لشكر حل مى‌شود. «١»
مؤلّف در (معجزات قمر بنى هاشم ابوالفضل العبّاس (ع)) مى‌نويسد:
شيخ خزعل كعبى در خرّمشهر، حسينيّه‌اى داشت كه در آن در دهه اوّل محرّم، مجلس عزادارى برپا مى‌ساخت و جمع بسيارى و حتّى زنان در طبقه بالاى حسينيه مى‌نشستند، در آنجا حضور مى‌يافتند. در آن شهرها رسم بود كه چون مدّاح در نوحه خود به ذكر شهادت مى‌رسيد، اهل مجلس به پا مى‌خاستند و با لهجه‌هاى مختلف به سر و سينه مى‌زدند و «مخيلف» در اين مجالس شركت مى‌جست و چون نمى‌توانست پاهاى خود را جمع كند، در زير منبر مى‌نشست (: مخيلف، مردى از طايفه براجعه بود كه در اثر يك بيمارى، پاهاى او از حركت مى‌افتد و به مدّت سه سال با اين بيمارى دست و پنجه نرم مى‌كرده است.) در روز هفتم محرّم كه متعارف بود مصيبت ابوالفضل (ع) ذكر شود، چون خطيب به ذكر سوگوارى قمر بنى‌هاشم (ع) پرداخت، حضّار از مرد و زن برخاستند و به شيوه معمول به گرمى، به عزادارى پرداختند. در آن حال ناگاه «مخيلف» را هم مشاهده نمودند كه بر پاهايش ايستاده و بر سر و رو مى‌زند و چنين نوحه مى‌خواند: «انا مخيلف، قيّمنى العبّاس»: منم مخيلف كه عبّاس، مرا بر سر پا داشت. چون مردم اين معجزه را از ابوالفضل (ع) مشاهده نمودند، بر او هجوم آورده، او را در آغوش گرفته و مى‌بوسيدند و لباس‌هايش را هم براى تبرّك پاره مى‌كردند. شيخ خزعل كه چنين ديد به‌