اميرمؤمنان (ع) در رابطه با حادثه جانسوز و تاريخى عاشورا نقل گرديده است، ما را از اين روايت مستغنى و بى‌نياز مى‌سازد و نقل آن در اين كتاب نيز فقط به مناسبت متن پاسخ و سخن امام (ع) بوده است.
عبداللّه بن عمر يكى از چهار نفرى است كه معاويه در وصيّت خود به او اشاره مى‌كند و به يزيد اطمينان مى‌دهد كه از طرف عبداللّه عمر، خطرى او را تهديد نمى‌كند. براى اين كه با چهره واقعى او آشنايى بيشترى پيدا كنيم، با نقل مطالبى از همين كتاب، كارنامه او را مورد بررسى قرار مى‌دهيم. او همان كسى است كه امام حسين (ع) را از قيام و مخالفت با يزيد برحذر مى‌داشت:
بهتر است با قيافه واقعى و كارنامه عبداللّه بن عمر قدرى بيشتر آشنا شويم، با قيافه كسى كه از طرفى به حسين بن على (ع) صلح و سازش با يزيد و معاويه را پيشنهاد مى‌كند و از طرف ديگر از راه تظاهر و رياكارى، سينه حسين (ع) را مى‌بوسد و براى او اشك مى‌ريزد، و از سوى ديگر با اين كه خودش از رسول خدا (ص) نقل مى‌كند كه حسين را در راه قرآن خواهند كشت و هر كس دست از يارى وى بردارد، دچار ذلّت و زبونى خواهد گرديد، و با اين كه امام (ع) به صراحت به وى مى‌گويد: «عبداللّه! از خدا بترس و دست از يارى من برمدار» او نه تنها به نصرت و يارى امام (ع) نمى‌شتابد، بلكه مستقيم راه مدينه را پيش گرفته، از آنجا با يزيد اعلان وفادارى مى‌كند و به جاى حزب اللّه، به حزب شيطان مى‌پيوندد .... «١»
مؤلّف، با عنوان: «سخنان امام (ع) هنگام شهادت يارانش» و پيش از پرداختن به سخنان آن حضرت در لحظات واپسين شهادت مسلم بن عوسجه، به دو مورد ديگر نيز اشاره دارد، كه به نقل آنها مى‌پردازيم:
... مثلًا آن گاه كه در بالاى سر يكى از يارانش به نام «واضح» غلام ترك، حاضر گرديد با وى معانقه نمود، دست‌هاى مبارك خويش را به گردن او انداخت، سپس صورت نازنينش را به صورت وى گذاشت، كه اين غلام از اين محبّت و عاطفه امام فوق‌العاده مسرور و خوشحال شد و به آن افتخار و مباهات نمود و چنين گفت: «مَن مثلى وابن رسول اللّه واضع خدّه على خدّى»؛ كيست مانند من (به اين افتخار نايل گردد) كه پسر پيغمبر صورت به صورت او گذاشته باشد؟ و در