السَّمواتِ العُلى، كُنتُ فِيهَا نُورَاً سَاطِعَاً لَا يُطفى» (رك: خصائص الحسينيه، ص ٣١؛ كامل الزّيارات، ص ٢٣٠؛ و بحارالانوار، ج ٩٨، ص ١٧٨). «١»
مؤلّف در موضوع «امام‌شناسى در مكتب حسين (ع)» مى‌نگارد:
امام (ع) پس از خوددارى از بيعت، خطاب به وليد- امير مدينه- چنين فرمودند: «انَّا اهلُ بَيت النَّبُوَةِ وَمَعدَنِ الرِّسَالَةِ وَمُختَلَفِ المَلَائِكَةِ وَبِنَا فَتَحَ اللّهُ وِبِنَا خَتَمَ، وَيَزِيدُ رَجُلٌ فاسِقٌ شَارِب خَمرٍ، قَاتَلَ النَّفسِ الُمحرَّمَةِ، مُعْلِنٌ بِالفِسقِ، وَمِثْلى لا يُبَايِعُ مِثْلَه ....» (رك: الفتوح، ج ٣، جزء ٥، ص ١٤؛ لهوف، ص ٢٣؛ مثيرالاحزان، ص ١٠؛ مقتل خوارزمى، ج ١، ص ١٨٤؛ بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٢٥؛ و عوالم، ج ١٧، ص ١٧٤)، در بخش اوّل، امام (ع) ويژگى‌هاى اهل‌بيت (ص) را بيان مى‌كند و ... جزء اعتقادات ما درباره مقام امام است. و در روايات و زيارات، به ويژه زيارت جامعه كبيره، به اين مضامين اشاره شده است ... آنچه امام به عنوان «معدن الرّسالة» از آن نام مى‌برد، رسالت تبليغى است نه رسالت تشريعى كه مختصّ پيامبران (ص) است و تصريح به اين بعد از شخصيّت اهل‌بيت (ص) آن هم در ابتداى قيام، به خوبى نشانگر جنبه تبليغى- نصيحتى امام (ع) است ... اهل‌بيت (ص) محلّ آمد و شد ملائكه هستند، آنها به خدمت ائمّه (ص) مى‌رسند تا با خدمت در درگاه آنان بتوانند مقام بالاترى درملكوت پيدا كنند. هم چنان كه وجود نورى ائمّه (ص) معلّم ملائكه در تسبيح و تهليل بود، وجود نورى مادّى آنها نيز آموزگار فرشتگان است ... ماييم نقطه آغاز خلقت و علّت غايى آفرينش، كه پايان اين عالم نيز با ظهور حضرت مهدى- عجل اللّه تعالى فرجه الشّريف- و رجعت ما خواهد بود. (رك: كامل الزّيارات، ص ١٩٩؛ بحارالانوار، چ بيروت، ج ٩٨، چ ايران، ج ٩٥، ص ١٥٢ و نيز ج ٦، ص ٣١١). «٢»
تحقيقات مؤلّف در مورد سرزمين طف، ارزنده است:
آن زمان در اطراف كربلا چند روستا وجود داشت:
١- نينوا، بقاياى شهر كهنسالى بوده كه يونس بن متى (ع) بدان جا مبعوث گرديد، امّا در آن زمان روستاى كوچكى بيش نبوده است. از ساكنان اين روستا مى‌توان از حميد بن زياد كوفى (: راوى) نام برد. به سبب نزديكى نينوا به مصرع الحسين (ع)، گاهى از كربلا به نينوا تعبير