١- ائمّه (ص) داراى دو وجودند:
الف- وجود نورىِ محض، كه سابقه آن به قبل از خلقت عالم و آدم باز مى‌گردد، چنان كه در زيارات جامعه مى‌خوانيم: «خَلَقَكُم اللّه انواراً، فَجَعلكُم بِعَرْشِهِ مُحدِقِين» (رك: بحارالانوار، ج ٢٥، ص ١ به بعد).
ب- وجود نورىِ مادّى، نور حسين (ع) نيز نخستين آفريده خداوند است ولى در همان عالم نورى براى نور حسين (ع) ويژگى خاصّى است و آن اين كه مشاهده آن موجب حزن مى‌شد، همان گونه كه براى رسولان الهى از جمله: آدم، ابراهيم، و نوح (ص) اتّفاق افتاد. (رك:
بحارالانوار، ج ٤٣، ص ٢٤٣ به بعد).
٢- درخشش نور حسين (ع) به گونه‌اى بود كه در هنگام حمل وى، پيامبر (ص) به فاطمه زهرا (س) فرمود: «... فَانّى ارَى فى مُقَدّمِ وجهكِ ضَوئاً ونوراً وذلك انّكِ سَتَلدينَ حُجَّةً لهذا الخلق؛ دخترم! من در پيشانى تو درخشندگى و نورانيّت ويژه‌اى مى‌بينم، و اين نور نشانگر آن است كه به زودى حجّت خدا بر اين مردم را به دنيا خواهى آورد. (رك: بحارالانوار، ج ٤٣، ص ٢٧٢).
٣- پرتو نور حسين (ع) به صورتى بود كه مادرش (س) مى‌گفت: در شبهاى تار به چراغ نياز نداشتم. (رك: بحارالانوار، ج ٤٣، ص ٢٧٣؛ عوالم، ج ١٧، ص ١١؛ خصائص الحسينية، ص ٣١، و دمعة السّاكية، ص ٢٥٩).
٤- از ويژگى‌هاى نور آن جناب (به تعبير مرحوم شوشترى قدّس سره) اين بود كه نه تنها بر شبهاى تار غالب بود، بلكه بر نور خورشيد هم غلبه داشت، و از همين رو كسى كه در روز عاشورا امام (ع) را ديده بود، گفت: نور صورتش مرا از نظر در قتلش باز مى‌داشت. (رك: خصائص الحسينيه، ص ٣١.
٥- باز به گفته مرحوم شوشترى، از خصوصيات نور امام شهيد (ع) آن كه هيچ حاجب و مانعى نمى‌توانست مانع نور افشانى او شود. همان طور كه همان شخص گفت: «انّى مَا رَأيتُ قَتِيلًا مُضْمَخاً بِالدَّمِ وَالتُّرابُ انور وَجْهاً منه؛ تا كنون هيچ كشته به خاك و خون غلتيده‌اى را به نورانيّت چهره او نديدم»، خاك و خونى كه بر چهره تابناكش نشسته بود، نمى‌توانست مانع درخشش آن نور شود، و چه زيبا امام صادق (ع) نور حسينى را در زيارت آن جناب بيان فرموده است: «كُنتَ نُوراً فِى الاصلابِ الشّامِخَة وَنُورَاً فِى ظُلُمَاتِ الارضِ، وَنُورَاً فِى الهَوَاء، وَنُورَاً فِى‌