٠٠٠/ ٢٣٠ نفر از اصحاب امام حسين- عليه السلام- را شامل مى‌شود كه با آمار اغلب مقاتل معتبر همخوانى ندارد. اين مقتل داراى يك «خاتمه» و «تتمه نافعه» نيز هست. كه شرح احوال محمّد بن حنفيّه در قسمت خاتمه، و زندگانى و ماجراى مختار ثقفى و نيز رساله «شمس الضّحى» پيرامون ورود سر مبارك امام به مجلس يزيد و مطالب مرتبط با آن در قسمت (تتمه نافعه) كتاب آمده است.
از اين مؤلّف فاضل، آثار ديگرى نيز سراغ داريم، از قبيل: رياحين الشّريعه در سرگذشت بانوان دانشمند شيعه در ٥ جلد، تاريخ سامرا در سه جلد، كشف الغرور در مفاسد بى حجابى، الحقّ المبين در قضاوت‌هاى اميرالمؤمنين على (ع)، كشف العثار يا ساحل نجات، در مفاسد شراب و قمار و موسيقى و ترياك، قرّة العين در حقوق والدين.
نثر اين مقتل نسبتاً ساده است، ولى هر ازگاه دچار غموض و پيچيدگى است.
١- ٢٣. برگزيده‌هايى از فرسان الهيجاء
مؤلّف فرسان الهيجاء، فرزند حرّ بن رياحى را از شهداى كربلا مى‌داند و نام او را بكير بن حرّ بن يزيد رياحى معرّفى مى‌كند:
حُر اشاره به فرزند خود بكير كرده، گفت: اى پسرك من! اگر با من هستى بيا به طرف حسين (ع) پسر اجابت نموده، حر گفت: الحمدللّه كه خداى تعالى ما را از مصاحبت اين قوم ستمكار نجات بخشيد، پس حُر فرزند خود بكير را فرمان داد كه بر اين قوم نابكار حمله بنما، آن جوان سعادتمند چون شير گرسنه كه به گلّه روباه افتد، مى‌بُريد و مى‌دريد تا اين كه هفتاد تن از ابطال رجال ايشان را به جهنّم فرستاد ... و به درجه شهادت فايز گرديد. «١»
... در ابصارالعين گويد: جابر بن حجّاج، مردى شجاع بود؛ با مسلم بيعت نمود. چون مردم، مسلم را تنها گذاردند جابر در نزد قبيله خود پنهان گرديد. چون استماع كرد كه حسين (ع) به‌زمين كربلا آمده، در لشكر عمر سعد داخل شد و از كوفه به همين تدبير خارج گرديد. چون به زمين كربلا رسيد، ملحق به لشكر آن حضرت گرديد تا روز عاشورا به فيض شهادت فائض گرديد. «٢»