سوزاند
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ١٩٥ ٢٤. كلياتى درباره كتاب نهضت حسينى ..... ص : ١٩٥
ه شوم. اى امام! آمدم به سوى تو، و پشيمان و توبه كارم از آنچه ميان من و شما گذشت، و تمام خويش را تقديم شما مى‌نمايم تا در ميان شما و در حضور شما به شهادت رسم .... «١»
علىّ اكبر با اعتقادى راسخ به شهادت، از ديگران پيشى مى‌گيرد، پاى به سوى ميدان مى‌گذارد، بر مركبى مشهور و تندرو (الحمق) مى‌نشيند. قامتى نورانى بر اسبى تيزتك سوار، آه! ... زيبايى با تمام قدرت در آراستن اين صحنه الهى بسيج شده است. علىّ اكبر چقدر شبيه پيامبر است! چقدر جذّابيّت دارد، آن قدر شبيه به پيامبر است كه دشمن در مصاف با او از ابهّت محمّدى به هراس مى‌افتد. علىّ اكبر وارد ميدان جهاد مى‌شود، مبارز مى‌طلبد؛ حسين (ع) با چشمانى پر از شوق، قامت اكبر را تا وسط ميدان بدرقه نمود، آن‌گاه اشك در چشمان پرفروغش حلقه مى‌زند كه: واى بر تو اى پسر سعد! خدا نسل تو را ريشه كن كند! ... امّا علىّ اكبر در دامان حسين درس نبرد آموخته و به فنون جنگ كاملًا آشنا است. با يورشى على‌وار دشمن را از پاى درمى‌آورد ... فرياد انقلابى علىّ اكبر چون رعد فضا را در بر گرفته بود .... «٢»
عبّاس، شاهد عينى «جمل» و «صفّين» در كنار على است ... از جهاد «نهروان» تا محراب «مسجد كوفه» و تا «طشت خونين» قلب پاره پاره حسن، و تا پگاه محرّم ٦١ هجرى، عبّاس در صحنه است ... و در تمامى اين صحنه‌ها، عبّاس ترسيم كننده بعدى از ابعاد وجودى اين فرازهاست. او در صفّين، قهرمان بزرگ جهاد خونين است و در نهروان، كشنده خوارج، و غمگين در كنار بستر حسن، و مصمّم و سرخ گونه در كنار حسين، بر عليه استكبار و طغيان باند اموى .... جنگ به مرحله‌اى حسّاس مى‌رسد و نبردى بى امان، زمان و زمين را مبهوت خويش ساخته. ياران در ميعادگاه عشق، جام شهادت را نوشيده‌اند و عرصه‌گاه رزم، مزيّن به اجساد مسجود ملايك عرش و فرش گرديده، قربانيان توحيد در مذبح ايثار دست و پا و سر خويش را نيز داده‌اند .... اينك عبّاس را مى‌بينم كه لباس رزم پوشيده و شمشير برّان به دست گرفته و به حسين نزديك مى‌شود تا با اذن امام به ميدان رود و شهادت را دريابد كه بى اذن او كار بى نتيجه و ناتمام است. حسين، عبّاس را مى‌بيند و بر قامتش مى‌نگرد و مى‌فرمايد: سخت است بر من فراقت اى عبّاس! دو برادر، همديگر را در آغوش مى‌گيرند. وداع، وداعى خونين، وداعى پر از راز و رمز صورت مى‌گيرد .... سكينه، خود را به دامن عبّاس آويخت و از مظهر