انديشه و چرخش ذوق بر زيبايى‌اش چيزى نهاده‌ام؛ و خلاصه مى‌توان گفت كه معجونى است از ترجمه و نگارش و در عين حال نيازمند اصلاح و نگرش.»
١- ٢١. برگزيده‌هايى از «اسوه‌هاى عاشورا»
شيوه نگارشى اين اثر، ساده، روان و در عين حال سرشار از شور عاطفى و حماسى است كه نمونه‌هايى از آن را ارائه مى‌كنيم:
... و در اين اثنا كه هيأت‌هاى اعزامى يزيد از عراق به سراسر جزيرة العرب هجوم آغاز كرده تا براى يزيد بيعت ستانند و هيأتى از نابكاران، رساله‌اى براى حسين (ع) داشتند و در ضمن حامل خبر درگذشت روباه پير باند سفيانى، معاويه بودند، مسلم در كنار حسين (ع) بود و لحظه‌اى از حال امام غافل نبود. امام كه چنين ديد و بر عمق توطئه آگاه شد و از يك طرف خبر اعزام هيأت‌هاى يزيدى را شنيد، و از طرفى دعوت پى در پى اهل كوفه را از خويش دريافته بود، مصمّم شد تا حركت را آغاز كند، حركتى حساب شده، حركتى جهت‌دار، قيام عليه باند يزيدى، و ايجاد حكومت اسلامى، حركتى كه در عين اين اهداف، خونين بود و پايان كار به شهادت مى‌انجاميد ... حركتى هماهنگ با سه بُعد: انهدام باطل، برپايى حكومت اسلامى، و شهادت براى اثبات اين دو بُعد، بدين لحاظ قبل از حركت به سوى كوفه، مسلم را به عنوان نماينده خود به آن ديار اعزام مى‌دارد .... «٢»
زمان، زمان حسّاسى است، لحظه‌اى كه تمامى تاريخ از آن جا شروع مى‌شود، لحظه‌اى كه تا قيامت، نسل‌هاى بشر بدان مى‌انديشند. «حُر» نيز به خويش مى‌انديشد و به زودى موقعيّت خويش را درمى‌يابد و مى‌فهمد كه آلت دست گرديده و در ميان باطل مأوى گزيده، و تا لحظه‌اى ديگر براى هميشه در خسران و زيان خواهد بود. در يك چشم به هم زدن، نيّت خويش را آشكار كرد و به حق پيوست و در صف ياران امام (ع) جاى گرفت. به حضور امام رسيد و عرض كرد: به خداى (سوگند) من خويشتن را در ميان دو راهى جنّت و جحيم مخيّر نمودم و به خداى سوگند هيچ چيز را در مقابل بهشت عوض نمى‌كنم، گرچه قطعه قطعه و