«قصص» مطرح مى‌كند. مثلًا در سوره غافر مى‌فرمايد: «ولقد ارسلنا رسلًا مِن قبلِكَ منهم مَن قَصَصْنا عليك» (غافر/ ٧٨) و در سوره نساء «ورسلًا قد قَصَصْناهم عليك من قبل» (نساء/ ١٦٤) و نيز در سوره هود مى‌فرمايد «وِكُلًا نَقُصُّ عَليكَ مِن انْباءِ الرّسل مَا نُثَبِّتُ به فُؤادَكَ» (هود/ ١٢٠) و حتى به پيامبر (ص) دستور مى‌دهد كه: «قصّه‌ها» را براى مردم بيان كن كه بيانديشند «فاقصُص القَصَصَ لَعلَّهُمْ يَتَفَكَّرون» (اعراف/ ١٧٦) و ... به هر حال واژه «قصّه» به معناى تتبّع اثر و مراجعه به آثار و حوادث گذشته است، و حادثه كربلا و نهضت امام حسين (ع) يكى از بزرگ‌ترين قصّه‌هاى تاريخ اسلام است كه بايد مورد توجّه و دقّت نظر قرار گيرد .... «١»
البتّه بايد به اين مطلب نيز عنايت داشت كه كاربرد واژه «قصّه» در فرهنگ قرآنى با كاربرد اين كلمه در فرهنگ فارسى، تفاوت بسيار دارد و برداشت فارسى‌زبانان از «قصّه» يك برداشت اساطيرى و افسانه‌اى است. اگر اين مقتل به زبان عربى نوشته مى‌شد، در حسن انتخاب نام كتاب هيچ ترديدى وجود نداشت. ولى هنگامى كه كتاب براى استفاده فارسى زبانان نوشته مى‌شود، بايد به اين مهم عنايت داشت كه «قصّه» در زبان فارسى، مترادف با «افسانه» است، و «افسانه» جنبه غير واقعى و اساطيرى دارد، و واقعه شگرف عاشورا كه در صحنه صحنه آن، واقعيّت و حقيقت محض را مى‌توان با تمام وجود ادراك و احساس كرد، عارى از جنبه‌هاى افسانه‌اى است، و اگر به تدريج فرهنگ ارزشى عاشورا به مسايل غير واقعى و محرّف آلوده شده است، به خاطر قرائت اسطوره‌اى از اين فرهنگ بالنده بوده است.
به هر حال على رغم عنوان اين مقتل ارزشمند فارسى، مطالب آن عموماً مستند به متون روايى و تاريخى متقن است و به همين خاطر است كه به زبان اردو و انگليسى نيز ترجمه شده است، و اين خود نشان دهنده اين واقعيّت است كه توانسته نياز مشتاقان مكتب حسينى را حتّى الامكان برآورده سازد و ترتيب موضوعات اين كتاب نيز بر اساس محور حركت‌هاى امام حسين (ع) و اهل‌بيت از مدينه تا مدينه بر جاذبه‌هاى آن افزوده است.
١- ٢٠. برگزيده‌هايى از «قصّه كربلا»
اين اثر ارزشمند، حاوى مطالبى است كه در كمتر مقتلى ديده مى‌شود و ما مواردى از آنها را نقل مى‌كنيم: