حسين و يارانش، با آن كه در محاصره دشمن قرار گرفته و گرما و بى آبى و در پىِ آن تشنگى، جان آنها را تهديد مى‌كرد، مصمّم و سازش‌ناپذير براى هر رويدادى خود را آماده كرده بودند.
عبيداللّه بن زياد و فرمانده لشكر او عمر بن سعد نيز از فراوانى لشكر خويش و بى كسى و تنهايى حسين (ع) شادمان و خشنود، پيروزى خود را حتمى مى‌ديدند. از اين رو عمر بن سعد به لشكريانش فرياد زد: اى لشكر خدا! سوار شويد و مژده بهشت بگيريد! در اين هنگام، حسين (ع) در جلوى خيمه خويش نشسته و بر شمشيرش تكيه داده و سر بر زانو نهاده بود.
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ١٨٧ ١ - ٢١. برگزيده‌هايى از«اسوه‌هاى عاشورا» ..... ص : ١٨٦

گويا به خواب خوشى فرو رفته بود. زينب (س) چون سر و صداى لشكر را شنيد، نزد برادر دويد و گفت: اى برادرم! آيا اين صداهايى كه نزديك مى‌شود را نمى‌شنوى؟ امام حسين (ع) سر از زانو بلند كرد و گفت: هم اكنون در خواب، رسول خدا (ص) را ديدم كه به من مى‌فرمود: به راستى تو فردا نزد ما خواهى بود.
... چون عبّاس نزد حسين (ع) رسيد و او را از خواسته دشمن آگاه كرد، امام حسين (ع) فرمود:
برادر! نزد آنان برگرد و اگر توانستى كار را به فردا واگذار تا امشب را به نماز و نيايش و طلب آمرزش از او سپرى سازيم. خدا مى‌داند كه من گزاردن نماز، تلاوت قرآن، بسيارى دعا و درخواست آمرزش را دوست دارم .... علىّ بن حسين (ع) مى‌گويد: فرستاده عمر سعد به سوى ما آمد و در جايى ايستاد كه صدا رس باشد، آن گاه گفت: تا فردا به شما مهلت داديم، اگر تسليم شديد كه شما را پيش امير عبيداللّه بن زياد مى‌فرستيم و اگر نپذيرفتيد دست از شما برنمى‌داريم. «١»
٢- ١٩. بررسى محتوايى مقتل الشّمس‌
مؤلّف اين مقتل پارسى در تأليف آن از متونى همانند: مقاتل الطّالبين، ارشاد، تاريخ طبرى، مروج الذّهب، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، عقد الفريد، امالى، الكامل، الفتوح، لهوف، فصول المهمّية، نفس المهموم، ثواب الاعمال، مقتل مقرم و فرسان الهيجاء سود جسته و سعى كرده است نگاهى از سر تحقيق و تحليل به واقعه كربلا داشته باشد، و از آوردن روايات ضعيف و مطالب تاريخى مجعول خوددارى كند، همان گونه كه خود در مقدّمه كتاب يادآور شده است: