اصحاب باوفاى او را از دم تيغ گذرانيدند و بر جنازه آنان مركب دوانيدند و به ظاهر آب از آب تكان نخورد و فقط قيام گروه توّابين بود كه براى مدّت كوتاهى خواب آرام دنياپرستان به ظاهر مسلمان را آشفت، و به دنبال آن با حاكميّت كارگزاران بى رحم و سفّاك سلسله اموى و عبّاسى بر جاى جاى قلمرو اسلامى، تاوان اين خاموشى و بى تفاوتى و بى وفايى خود را با بهاى سنگينى پرداخت كردند:
حسين در واپسين دقيقه‌هاى زندگانى خود، آنان را از چنين پايانى بيم داد: به خدا اگر مرا كشتيد، به جان يكديگر مى‌افتيد و خون هم را مى‌ريزيد امّا خدا به اين كيفر بر شما بسنده نخواهد كرد، عذابى سخت براى شما آماده خواهد ساخت. سپس آنان را از ته دل نفرين كرد.
نفرينى كه سزاوار آن بودند: خدايا! باران رحمت خود را از اين مردم باز دار! بركت‌هاى زمين را از آنان بگير! هرگز حاكمان را از ايشان خوشنود مكن! هرگز توفيق جماعت را نصيب ايشان مگردان! (رك: طبرى، ج ٧، ص ٣٦٥)، بيش از چهار سال نگذشت كه نفرين امام گريبان آن ناجوانمردان را گرفت. كشتار و خونريزى در عراق آغاز شد، آشوب برخاست، شعله‌هاى آتش انتقام زبانه كشيد. نخست كشندگان مظلومان را به كام خود فرو كشيد و پيش از آن كه كيفر آن جهان بينند به خوارى اين جهان مبتلا شدند «١» ... شمر، عبيداللّه زياد، عمربن سعد، حفص- پسر جوان او-، خولى، سنان و دهها تن از سران لشكر كوفه كيفرها ديدند. امّا تاريخ به همين جا بسنده نكرد، اين آخرين انقلاب و آخرين انتقام نبود، انقلابى از پس انقلاب ديگر پديد شد.
مختار به دست مصعب بن زبير، و مصعب به امر عبدالملك بن مروان به قتل رسيد و با هر يك از اين فرماندهان گروهى بلكه گروه‌هايى كشته گرديدند. سرِ حسين بن على (ع) را نزد عبيداللّه آوردند، سرِ عبيداللّه را نزد مختار، سر مختار را نزد مصعب، و سرِ مصعب را پيش روى عبدالملك نهاده شد! همه اين حوادث در كمتر از ده سال رخ داد!
... مدّت چهارده سال از شهادت حسين گذشت و مى‌توان گفت كوفه در اين مدّت چهارده ماه و بلكه چهارده هفته روى آسايش نديد! سرانجام، آخرين وعده حسين عملى گرديد. وقت آن رسيد كه آخرين صحنه هم نمايش داده شود، و آن در سال هفتاد و پنجم هجرت بود. «٢»