كتاب‌هاى معتبر هيچ روضه‌اى نخوانى، فقط روضه راست بخوانى ... از آن زهرمارى‌ها چيزى نگويى. گفت: چشم! چون مجلس مال شماست من هم همين طور عمل مى‌كنم. شب اوّل، خودِ آقا در محراب رو به قبله نشسته بود. منبر را هم كنار محراب گذاشته بودند. آن آقا رفت صحبت‌هايش را كرد. نوبت روضه شد، او مقيّد بود كه جز روضه راست چيزى نخواند. خواند و خواند، مجلس هيچ تكان نخورد و همين طور يخ كرده بود. اين آقا ديد عجب! اين مجلس مال خودش هم هست بعد مردم چه مى‌گويند! زنها مى‌گويند لابد آقا نيّتش پاك نيست كه مجلسش نمى‌گيرد! اگر آقا خودش نيّتش درست بود، اخلاص نيّت داشت حالا (مجلس) كربلا شده بود. ديد آبرويش دارد مى‌رود! چه بكند؟ آرام و زير چشمى به او (: واعظ) گفت: «كمى از آن زهرمارى‌ها قاطى كن!» يك مسئوليّت بزرگ، اين مسئوليّت است: مقاومت در برابر اين انتظارى كه مردم براى كربلا شدن دارند، اين خودش دروغ‌ساز است و لهذا غالب جعليّاتى كه شده است مقدمه گريز زدن بوده است! يعنى جعل شده است براى اينكه بشود از آن جعل، يك گريزى زد و اشك مردم را جارى كرد. «١»
اين متفكّر بزرگ و دردآشناى شيعى، براى آشنا ساختن شيعيان پاى‌بند به اصول اسلامى و اخلاقى با ابعاد ضدّ ارزشى اين ساخته‌ها و پرداخته‌ها و ضربه‌هايى كه ناخواسته توسّط خودى‌ها بر پيكره نهضت حسينى و اهداف ماندگار آن وارد شده و مى‌شود، نمونه بارز ديگرى از اين دروغ‌بافى‌ها را كه هيچ مستند روايى و حتّى تاريخى ندارد، ارايه مى‌كند:
... راجع به روابط (عاطفى) حضرت ابوالفضل و حضرت سيّد الشّهداء مى‌گويند: روزى اميرالمؤمنين على (ع) در بالاى منبر بود و خطبه مى‌خواند. امام حسين (ع) فرمود: من تشنه‌ام، آب مى‌خواهم (!) حضرت فرمود: كسى براى فرزندم آب بياورد. اوّل كسى كه از جا برخاست كودكى بود همان حضرت ابوالفضل العباس باشد، ايشان رفتند و از مادرشان يك كاسه آب گرفتند و آمدند ... در حالى كه وارد شد كه (كاسه آب را) روى سرش گرفته بود و آب هم مى‌ريخت اميرالمؤمنين على (ع) چشمشان كه به اين منظره افتاد، اشكشان جارى شد. به آقا عرض كردند آقا! شما چرا گريه مى‌كنيد؟! فرمود: بله، قضاياى كربلا يادم افتاد، معلوم است كه اين گريز به كجاها منتهى مى‌شود. حاجى نورى در اينجا بحث عالى‌اى دارد. مى‌گويد: شما