... در همه اينها مردم مسؤول‌اند. يعنى شما مردمى كه اينجا نشسته‌ايد و هيچ خيال نمى‌كنيد كه در اين قضيه مسؤول هستيد و خيال مى‌كنيد كه مسؤول فقط گويندگان هستند. دو مسئوليّت بزرگ، مردم دارند. يك مسئوليّت اين است كه نهى از منكر بر همه واجب است.
وقتى كه مى‌فهميد و مى‌دانيد- و مردم اغلب هم مى‌دانند- كه دروغ است، نبايد در آن مجلس بنشينيد كه حرام است، بلكه بايد مبارزه كنيد، و ديگر اين تمايلى است كه صاحب مجلس‌ها و مستمعين به گيراندن مجلس دارند، مجلس بايد بگيرد، بايد كربلا بشود. روضه‌خوان بيچاره مى‌بيند كه اگر بنا بشود هر چه مى‌گويد از آن راستها باشد، مجلسش نمى‌گيرد، بعد همين مردم هم دعوتش نمى‌كنند، ناچار يك چيزى هم اضافه مى‌كند. اين انتظار را مردم بايد از سر خودشان بيرون كنند، نگويند فلان روضه‌خوان كه مجلس او مى‌گيرد، فلان روضه خوانى كه كربلا مى‌كند، كربلا مى‌كند يعنى چه؟! شما بايد روضه راست را بشنويد و معارف و سطح فكرتان بالا بيايد به طورى كه اگر در يك كلمه روحتان اهتزاز پيدا كرد، يعنى با روح حسين بن على هماهنگى كرد و اشكى ولو ذرّه‌اى، ولو به قدر بال مگس جارى شد، اگر يك چنين اشكى در حالت هماهنگى روح شما با حسين بن على از چشم شما بيرون بيايد، واقعاً مقام بزرگى براى شماست. امّا اشكى كه از راه قصّابى كردن بخواهد از چشم شما بيايد، اگر يك دريا هم باشد، ارزش ندارد. «١»
استاد شهيد مطهّرى، براى نشان دادن عمق اين فاجعه، جريانى را نقل مى‌كنند كه براى همه شيفتگان مكتب حسينى عبرت‌آموز است:
نقل كردند يكى از علماى بزرگ در يكى از شهرستان‌ها تا اندازه‌اى درد دين داشت و هميشه ايراد مى‌گرفت، مى‌گفت: چرا اين حرف‌هاى دروغ را مى‌گوييد؟ و مى‌گفتند تعبيرش هم اين بود: مى‌گفت اين زهرمارها چيست كه بالاى اين منبرها مى‌گوييد؟ يك وقت به يك واعظى گفت: آقا! اين زهرمارها چيست كه مى‌گوييد؟ او گفت: غير از اين نمى‌شود. اگر اينها را نگوييم اصلًا بايد در دكان را تخته كنيم و برويم. گفت: خير، اينها دروغ است. تا اين كه آن آقا خودش در مسجد خودش مجلسى به پا كرد و همان واعظ را دعوت كرد، خودش هم بانىِ (مجلس) شد. به او گفت: من مى‌خواهم به عنوان نمونه يك مجلسى ترتيب بدهم، تو هم بايد مقيّد باشى جز از