پيشنهاد تو را رد كنند و كار را به اينجا بكشانند. به خويش مى‌گفتم كه آنان قبول مى‌كنند و من نيز با ابن زياد مخالفت نمى‌كنم ... فعلًا از كار خود پشيمان هستم و آمده‌ام تا جان خود را قربان تو كنم و پيشاپيش تو كشته شوم. آيا براى من توبه‌اى هست و خداوند از من مى‌گذرد؟ امام (ع) فرمود: خداوند از گناه تو مى‌گذرد، نامت چيست؟ گفت: حر، امام (ع) فرمود: تو حر هستى، و مادرت اسم تو را درست گذارده، تو در دنيا و آخرت حر هستى ... راستى كه گذشتِ امام (ع) و پذيرفتن توبه حر، گذشت بسيار بزرگى است و چنين گذشتى مى‌بايست از امام (ع) صادر بشود.
مى‌توان گفت كه اگر حر از برگشت امام (ع) جلوگيرى نمى‌كرد و امام (ع) برمى‌گشت، اين پيشامدها اتّفاق نمى‌افتاد. پس تمام وقايع عاشورا به وسيله حر صورت گرفت و گناه او بسيار بزرگ بود، ولى امام (ع) از او گذشت و وعده فرمود كه خدا نيز از او مى‌گذرد. آرى حلم و عفو امام (ع) امامِ همه عفوها و حلم‌ها است، و در چنين موقعى كه كار از كار گذشته و كشته شدن حر هيچ تأثيرى در اوضاع امام (ع) ندارد، گذشتِ امام (ع) گذشت بسيار بزرگى است. «١»
درباره رفتار يزيد با اسراى آل الله مطالب متفاوت و گاه متضادّى در كتب مقاتل ديده مى‌شود، ولى بر اهل تحقيق پوشيده نيست كه آل رسول به هنگام اقامت در شام، مرارت‌هاى مضاعفى را تحمّل كرده‌اند:
از مدّت توقّف اسرا در شام، اطّلاع دقيقى ندارم، ولى اين مسلّم است كه در روزهاى اوّل، زندان آل رسول (ص) جاى بسيار بدى بوده است. شيخ صدوق در امالى خود به سندش از فاطمه بنت اميرالمؤمنين (ص) نقل مى‌نمايد: يزيد دستور داد اهل حرم امام حسين (ع) با علىّ بن حسين (ع) زندانى شوند. آنها در زندانى محبوس بودند كه نه از سرما و نه از گرما، حفظ نمى‌شدند تا آن كه رنگ صورت آنان تغيير كرد و يا پوست صورت آنان كنده شد. از اينجا معلوم مى‌شود كه در جايى مثل بيابان، آنها را نگاه داشته بودند اگرچه محصور به ديوار بوده، ولى ساختمانى كه آنها را از سرما و گرما حفظ كند، نداشته است، و از نقل طبرى از ابومخنف معلوم مى‌شود كه بعداً منزل آنها را تغيير دادند و در جاى جداگانه‌اى با علىّ بن الحسين (ص) بودند. در بصائر الدّرجات به سند معتبر از محمّد حلبى از امام صادق (ع) نقل مى‌نمايد:
اهل‌بيت (ص) را در خانه مخروبه‌اى جاى دادند، بعضى از اسيران گفتند: ما را در اينجا آورده‌اند