مى‌داند كه گوشه چشمى به حكومت اموى داشته‌اند، و اين مسأله را مى‌توان از مطالبى كه عنوان مى‌كنند، به دست آورد؛ به عنوان نمونه:
اين كه آيا واقعاً امام (ع) حاضر شد نزد يزيد برود و تسليم حكم او شود؟! به نظر من امام (ع) اصلًا حاضر نشده، و اين سخن دروغ و افترا است؛ زيرا: اوّلًا يزيد مايل به زنده بودن امام (ع) نبود و به هر نحو كه بود مى‌خواست حسين (ع) را به قتل رساند. يزيد، اهل صلح و مدارا با امام (ع) نبود و با معاويه تفاوت بسيار داشت. ثانياً امام نمى‌توانست با فردى مثل يزيد كه دشمن سرسخت پيغمبر (ص) بود صلح بكند. اگر امام مى‌خواست به حكم يزيد تسليم شود پس چرا از اوّل با او بيعت نكرد و خود را دربه‌در و آواره نمود؟ بنابراين، درست به نظر نمى‌آيد كه امام (ع) چنين تقاضايى فرموده باشد. شاهد اين نظريّه، روايتى است كه طبرى از ابومخنف از عبدالرّحمن بن جندب و عقبة بن سمعان نقل نموده است. عقبه مى‌گويد: من از مكّه همراه حسين (ع) بودم تا آن وقتى كه كشته شد، او با هيچ كس سخنى نگفت كه از من پوشيده باشد. به خدا سوگند اين سخنى كه مردم از امام (ع) نقل مى‌كنند كه- مى‌روم دست خود را در دست يزيد مى‌گذارم، و يا آن كه مرا به يكى از سرحدّات بفرستيد- را نفرمود، سخن او اين بود: به گوشه‌اى از زمين وسيع خدا مى‌روم تا ببينم كار مردم به كجا مى‌كشد؟ ... به نظر من محدّثين اين حديث را به جهت مصلحت يزيد ساخته‌اند. آنها خواسته‌اند اين گونه وانمود كنند كه امام (ع) مى‌خواسته بر حكم يزيد راضى شود ولى تسليم ابن زياد نمى‌شده است، از اين جهت ابن زياد او را كشت. آرى آنها خواسته‌اند گناه را به گردن ابن زياد بيندازند و يزيد را تبرئه كنند يا بهتر از ابن زياد جلوه دهند، چنان كه خود يزيد نيز به همين نقشه دست زد و آخرِ كار، گناه را به گردن پسر مرجانه افكند و او را لعن كرد. البتّه يزيد هنگامى به اين عمل دست زد كه متوجّه شد مردم از دور او متفرّق شده و عموم مسلمين دشمنِ او گشته‌اند. «١»
مسلّماً يكى از صحنه‌هاى عبرت‌آموز عاشورا، بازگشت حرّ بن يزيد رياحى به حقيقت وجودى خود، و ندامت از گذشته خويش است:
پسر پيغمبر! قربانت گردم، من همان كسى هستم كه راه را بر تو بستم و نگذاشتم به حجاز برگردى و دست از تو برنداشتم تا در اينجا تو را فرود آوردم. به خدا سوگند باور نمى‌كردم‌