آن جمع را در يك جا نديده‌ام. پرسيدم: اين جمع چه كسانى هستند؟ گفتند: اين سپاهى است كه براى جنگ با حسين آماده شده و به سوى او روانه مى‌شوند؛ و اين حاكى از زيادى سپاه كوفه است. كوفه هميشه مركز سپاه بود و لشكرهاى بزرگ از آنجا جمع شده است: از طرفى طرماح پسرعموى عدىّ بن حاتم طايى، شيخ قبيله‌اى است، او كسى نبوده كه سپاه‌هاى بزرگ را تا آن زمان نديده باشد، پس از بيان او معلوم مى‌شود كه تعداد سپاه خيلى زياد بوده و اگر بيست يا سى هزار گفته شود مبالغه نيست. جايى كه هزار سوار به عنوان پيشاهنگ سپاه باشند و يا براى پيدا كردن امام (ع) مأمور به گشت در بيابانها باشند و بلافاصله روز سوّم محرّم، چهار هزار سوار با ابن سعد برسد و تا عصر تاسوعا مرتّباً نيرو بيايد و خود ابن زياد از كوفه خارج شود و در نخيله منزل كند و لشكر تهيّه كند و به سوى كربلا روانه سازد، حاضر شدن سى هزار نفر دشمن هيچ استبعادى ندارد. در اين رابطه، شيخ صدوق (ره) دو حديث نقل مى‌نمايد كه حاكى از آن است كه لشكر دشمن سى هزار نفر بوده‌اند ... بنابر نقل امام سجّاد (ع) مى‌فرمايد:
هيچ روزى به سختى روز عاشورا نبود كه سى هزار نفر به دور حسين (ع) جمع شدند و همه خود را مسلمان مى‌دانستند! و به جهت خدا طالب ريختن خون حسين (ع) شدند! و هر چه او، خداوند را به ياد مردم مى‌آورد و آنان را موعظه و نصيحت مى‌نمود نتيجه‌اى نبخشيد تا آن كه از روى ظلم و دشمنى، او را كشتند. «١»
در بسيارى از مقاتل مى‌خوانيم كه حضرت سيّدالشّهداء (ع) به عمر بن سعد پيشنهاد كرد كه به شام رود و با يزيد بيعت نمايد يا اين كه با او به صحبت بنشيند! كسانى كه شناختى از روحيّات امام و خطّ مشى انقلابى او دارند بر اين باورند كه اين مطلب صحّت ندارد، و بر فرض صحّت بايد گفت چون امام مى‌دانست كه خليفه جوان اموى و كارگزاران حكومتى او جز به كشته شدن وى رضايت نخواهند داد ولى براى رسوا ساختن اين چهره‌هاى نفاق و فريب و معرّفى چهره‌هاى واقعى آنان كه به جنگ با او آمده‌اند، اين پيشنهاد را ارائه كرد و ترديدى نداشت كه آن را نخواهند پذيرفت.
مؤلف تاريخ سيّد الشّهداء نيز اصل اين مطلب را ساخته و پرداخته برخى از ارباب مقاتل‌