سازها و خوانندگى‌هاى طرب‌آميز، و بسا باشد كه مجالس لهو و لعب به پرداختگى از مجامع تعزيه دارى نباشد .... و اين حركت، موجب محرومى از ثوابهاى عظيمه خواهد شد و شيطان را عداوت تمامى به انواع انسان است. پس هر عملى كه نفعش بيشتر باشد توجّه شيطان به افساد آن عمل زياده خواهد شد، مانند: توسّل به حضرت سيّدالشّهداء (ع) كه به حسب ضرورت دين و اخبار ائمّه طاهرين (ص) موجب نجات و رستگارى دنيا و آخرت است، و هر عمل كه موجب فوايد دنيويّه شود نااهلان توجّهى تام و هجومى عام در آن عمل خواهند نمود مانند: ذكر مصائب كه يكى از وسائل معتبره معاش شده و جهت عباديّت كمتر لحاظ شود تا رفته رفته كار به جايى رسيده كه در مجامع علماى مذهب، اكاذيب صريحه ذكر مى‌شود و نهى از اين منكر ميسّر نيست! و جمله‌اى از ذاكرين مصائب، باك از اختراع وقايع مُبكيه ندارند، بسا باشد كه اختراع سخنى كند و خود را مشمول حديث: مَنْ ابْكى‌ فَلَهُ الجّنة مى‌داند! و به طول زمان همان حرف دروغ، شيوعى در تأليفات جديده پيدا كند .... «١»
همو در فصل چهارم از مقصد سوم آورده است:
چون حضرت سيّد الشّهداء (ع) به درجه رفيعه شهادت رسيد، اسب آن حضرت در خون آن حضرت غلتيد و سر و كاكل خود را به آن خون شريف آلايش داد و به اعلى‌ صوت، بانگ و عويل برآورد و روانه به سوى سراپرده‌ها شد. چون نزد خيمه آن حضرت رسيد، چندان صيحه زد و سر خود را بر زمين زد تا جان داد و دختران امام حسين (ع) چون صداى آن حيوان را شنيدند از خيمه بيرون دويدند، ديدند اسب آن حضرت است كه بى صاحب غرقه به خون مى‌آيد، پس دانستند كه آن جناب شهيد شده، آن وقت غوغاى رستخيز از پردگيان سرادق عصمت بالا گرفت و فرياد «وا حسيناه»، «وا اماماه» بلند شد ... «٢»
اين محدّث بزرگوار، اسامى اوّلين شهدا را در روز عاشورا بدين گونه گزارش كرده است:
و نيز از اشخاصى كه در اوّلِ قتال، شهيد شدند: جُندب بن حجير كندى خولايى است كه از اصحاب امير المؤمنين (ع) به شمار رفته، و جُنادة بن كعب انصارى است كه از مكّه با اهل و عيال خود در خدمت امام حسين (ع) بوده، و پسرش عمرو بن جُناده بعد از قتل پدر به امر