را مهر كنم. عبداللّه، نامه را آورد و گفت: آن را با برادرت يحيى بن سعيد بفرست كه بِدان آسوده خاطر گردد و بداند كه جدّيت دارى، همان كار را كرد. عمرو بن سعيد از طرف يزيد، عامل مكّه بود. يحيى و عبداللّه بن جعفر خود را به او رسانيدند و برگشتند و يحيى نامه را براى او خوانده بود، گفتند: ما نامه را براى او خوانديم، آخر عذرى كه آورد اين بود كه رسول خدا را در خواب ديدم و به من دستورى داده كه دنبال آن مى‌روم، ضرر من باشد يا نفع من. گفتند: آن خواب چيست؟ گفت: به كسى نگفتم و به كسى نگويم تا پروردگارم را ملاقات كنم. در روايت «ارشاد» چون عبداللّه بن جعفر از او نوميد شد، به پسرانش عون و محمّد دستور داد با او باشند و همراه او بروند و براى حفظ او بجنگند، و با يحيى بن سعيد به مكّه برگشت. «١»
در اين كتاب، ماجراى خولى و سرِ بريده امام حسين (ع) به اين شكل روايت شده است:
سپس عمر بن سعد، سرِ حسين (ع) را همان روز عاشورا با خولى بن يزيد اصبحى و حميد بن مسلم ازدى نزد عبيد اللّه بن زياد فرستاد و سرهاى ياران و خاندان او را جمع‌آورى كرد و هفتاد و دو سر بود و به همراهى شمر بن ذى الجوشن و قيس بن اشعث و عمرو بن حجّاج و عزرة بن قيس فرستاد و آنها را نزد ابن زياد آوردند. طبرى گويد: خولى بن يزيد، سرِ مقدّس حسين (ع) را به قصر دارالاماره برد و در را بسته ديد. آن را به منزل خود برد و زير نقار رختشويى نهاد. دو زن داشت: يكى اسديّه بود و ديگرى حضرميّه به نام «نوار» دختر مالك بن عقرب، و آن شب نوبت حضرميّه بود. هشام گويد: پدرم از «نوار» دختر مالك نقل كرد كه خولى سرِ حسين (ع) را آورد و در حياط، زير نقار رختشويى گذارد و وارد اطاق شد و در بستر خود آرميد. من به او گفتم: چه خبر دارى؟ گفت: ثروت عُمرانه‌اى برايت آوردم. اين سرِ حسين است كه در حياط خانه تو است.
گفتم: واى بر تو! مردم، طلا و نقره بياورند و تو سرِ زاده دختر رسول خدا را بياورى؟! به خدا ديگر هرگز با تو سر به بالين ننهم. گويد: از بستر، كناره كردم و در حياط خانه آمدم، و او زن اسديّه را خواست و وارد بستر خود كرد، و من نشستم و نگاه مى‌كردم، به خدا (سوگند) ستونى از نور ديدم كه از نقار تا آسمان تُتُق كشيده بود و پرندگان سفيدى اطراف آن مى‌گرديدند، و چون صبح شد سر را نزد ابن زياد برد. و در كتاب «مطالب السؤول» است و «كشف الغمّه» كه سرِ حسين (ع) را بشير بن مالك آورد و بر ابن زياد نهاد و گفت:

پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ١٤٣ ١ - ١٣. برگزيده‌هايى از منتهى الامال ..... ص : ١٤١
تا ركابم ز سيم و زر پر كن كه منم قاتل امام شهيد
آن كه بر هر دو قبله خواند نماز در نَسب بهتر از سياه و سفيد
عبيد اللّه به خشم شد و گفت: چون مى‌دانستى چنين است چرا او را كشتى؟! به خدا چيزى از من به تو نرسد و تو را به او برسانم. سپس او را پيش داشت و گردنش را زد. «١»
و ماجراى اعتراض فرقه واقفيّه به علىّ بن موسى الرّضا (ع) و استناد آن حضرت به نماز امام زين العابدين (ع) بر جنازه پدر، در اين اثر آمده است:
در ضمن احتجاجات حضرت رضا (ع) بر واقفه است كه علىّ بن حمزه بر او اعتراض كرد: از پدرانت براى ما روايت شده است كه متصدّى جنازه امام، جز امام نباشد (چون واقفه، منكر امامت حضرت رضا (ع) بودند و در وقت وفات موسى بن جعفر (ع) آن حضرت در مدينه بود و جنازه پدرش زير نظر دژخيمان هارون در بغداد به خاك رفت. مى‌گفتند اگر حضرت رضا (ع) امام بود بايد در كفن و دفن پدر شركت كند و چون شركت نكرده، امام نباشد.) امام هشتم (ع) در جوابش فرمود: بگو بدانم كه متصّدى دفن امام حسين (ع) چه كسى بود؟ امام بود يا ديگرى؟
گفت: متصدّى آن، علىّ بن الحسين (ع) بود. فرمود: علىّ بن الحسين كجا بود؟ او در كوفه زيرِ دست عبيد اللّه زندانى نبود؟ گفت: چنان كه ندانستند بيرون شد و متصدّى امر پدر گرديد و برگشت. امام هشتم (ع) فرمود: آن كه علىّ بن الحسين (ع) را توانا كرد كه به كربلا آيد و متصدّى كار پدرش گردد، صاحب امامت را توانا مى‌تواند كرد كه به بغداد آيد و متصدّى دفن پدر گردد، با آنكه در زندان و اسيرى هم نبوده است. «٢»
در اين كتاب، جريان سفير پادشاه روم و حضور او در مجلس يزيد، كه از مشاهده سرِ بريده امام حسين (ع) متعجّب شده بود به اين شكل گزارش شده است:
از زين العابدين (ع) روايت شده كه سرِ حسين را (چون) براى يزيد آوردند، مجالس ميخوارى مى‌گسترد و سرِ مقدّس را مى‌آورد و پيش خود مى‌گذاشت و بر او ميخوارى مى‌كرد. يك روز ايلچى پادشاه روم كه از اشراف و بزرگان روم بود، در مجلس او حضور داشت. پرسيد: اى پادشاه عرب! اين سر از كيست؟ يزيد گفت: تو را به اين سر چه كار؟ گفت: من نزد پادشاه خودمان كه‌