١٥- «مثير الاحزان» از جعفر بن محمّد حلّى، معروف به ابن نما، استاد علّامه حلّى.
١٦- «كامل بهائى در سقيفه» از عماد الدّين حسن بن علىّ بن محمّد طبرى، معاصر محقّق و علّامه.
١٧- «روضة الصّفا» از محمّد بن خاوند شاه (متوفّاى ٩٠٣ ه ق).
١٨- «تسلية المجالس» از محمّد بن ابى طالب موسوى حائرى، منقول از عاشر بحار الانوار.
و نيز از مقاتل ديگرى همانند: مقتل كلبى از طريق تذكره سبط و تاريخ طبرى، و از مقتل ابى مخنف ازدى از طريق تاريخ طبرى در نگارش «نفس المهموم» سود جسته است ضمناً در پايان اين اثر، نفثة المصدور مرحوم حاج شيخ عبّاس قمى آمده است.
اين اثر در سال ١٣٣٩ شمسى توسّط عالم جليل القدر مرحوم محمّد باقر كمره‌اى با نام «در كربلا چه گذشت» به فارسى برگردانده شد و مورد اقبال شيفتگان مكتب حسينى قرار گرفت، به طورى كه چاپ پنجم آن به سال ١٣٧٤ توسّط انتشارات اسوه و در تيتراژ ٥٠٠٠ نسخه با حاشيه سبز رنگ منتشر شد. اين اثر داراى پنج باب و هر باب در چند فصل و يك خاتمه است و ترجمه نفثة المصدور در پايان آن آمده است. كتاب «در كربلا چه گذشت» با وجود محتواى والايى كه دارد، داراى نثر ساده و يكدست نيست. مترجم اين اثر به جاى ترجمه «مرثيه‌هاى عربى نفَس المهموم»، مرثيه‌هاى فارسى را از شعرايى همانند مرحوم آيت اللّه حاج محمّد حسين غروى اصفهانى (مفتقر) و اختر طوسى جايگزين ساخته است.
قرائت مرحوم حاج شيخ عبّاس قمى از فرهنگ ارزشى عاشورا در اين اثر، آميزه‌اى از قرائت‌هاى تاريخى و روايى است.
١- ١١. برگزيده‌هايى از «در كربلا چه گذشت؟»
در اين اثر، ماجراى وساطت عبداللّه بن جعفر و گرفتن امان نامه از عمرو بن سعيد- والى مكّه- براى امام حسين (ع) اين گونه گزارش شده است:
طبرى گفته عبداللّه بن جعفر نزد عمرو بن سعيد رفت و به او گفت: نامه‌اى به حسين بنويس و در آن متعهّد امان او شو و وعده نيكى و احسانش بده و تأكيد كن و از او درخواست برگشتن كن شايد بِدان مطمئن شود و برگردد. عمرو بن سعيد گفت: هر چه خواهى بنويس و بياور تا من آن‌