مؤلّف محترم صفحات بسيارى از اين اثر ارزشمند را به زندگينامه و بيان فراز و نشيب‌هاى روحى حرّ بن يزيد رياحى اختصاص داده، و در پايان، پيامى را به آزادگان جهان مى‌رساند:
شما آزادگان! اى كسانى كه به تربيت نظام، نظر و علاقه داريد! روحيه نظامى اسلام- هدف نظام اسلام- آزادى روح آزادگان را در اين كوى بنگريد. سالار شهيدان بر سر نعش «حُر» از خون‌هاى تنش منظرى مى‌بيند، آوخ! چه منظرى! خون به بيرون مى‌جهد تا از امام عذرخواهى كند يا در صفحه خاك، نامه‌اى بنگارد و شرح حال آزادگى را با امضاى امام به جهان برساند؟ سالار اين كوى، در بالاى كشته اين شهيد سختى دارد شنيدنى، تا نگويد از جاى برنمى‌خيزد. گويى بايد امام، دفتر مردان خود را امضا كند و براى تربيت بگذارد:
نشستى بر سر نعش شهيدان، آه از آن ساعت‌
كه برخيزى و، همراهت هزاران كشته برخيزد!
مى‌گويد: خونى كه از پيكر آزاد، روان است خبرها مى‌دهد! از بقعه آزاد، خبرها برمى‌خيزد! آيا چه تازه‌اى از خبر اين كشته عجيب‌تر؟! با پيكر چاك چاك، اين دلاور مى‌گويد: خونى كه از تن من مى‌جهد، خبر از رازهايى مى‌دهد كه اشعّه انوار حسين در چندين مرحله در خاطر من جاى داده. خبر از سرّ دليرى مى‌دهد، خبر از روح آزادگى مى‌دهد، خبرِ اقامتگاه روح آزادگى را از بُن اين تن بگيريد، آزادى از سلاسل را در من بنگريد، من در آغاز جبهه دشمن بودم. نماىِ اوّل برابر نظّارگيان و رقيبان شدم، همين كه من شمشير به خود آويختم و از كوفه بيرون آمدم، سپاه كوفه در پىِ من قدمى در اين راه نهادند. من پيشواى سپاه بودم، چشمها به پرچم من بود، به دلها از من جرئت مى‌افزود، سربازانِ خودم مستقيم و افراد ديگران غير مستقيم متوجّه اشاره پيشروى من بودند. من با شخصيّت فرماندهى، در جبهه جمعيّت ديده مى‌شدم، هوس اين‌گونه اعتبارات مانع راه حق مى‌شود تا چه رسد به موجودى آن؟! من آيا به آزادى روح، آزادى دل و فكر آزاد رهيدم يا القائات امام، نَفخِ اسرافيلى بود و مرا فكر و رشادت داد؟ دل من از اقتدار و ترفيع رتبه و لذّت فرمانروايى فريب برنمى‌داشت .... از آن گاه كه امام حقيقت‌شناس، هشيارم كرده و به سان سروشى به گوشم گفت: كفَى‌ بِكَ ذُلًاّ انْ تَعيْشَ وَتُرْغَماً. گفت: باش كه ديگر آزاد نخواهى زيست، اين راه و روش، رو به بندگى است. من كه امام شمايم براى فرار از