و اسامى رجال طبقه دوم را اين‌گونه گزارش مى‌كنند:
١- عون، پسر عبداللّه جعفر طيّار، زاده زينب (س) عقيله قريش. ٢- محمّد، پسر عبداللّه جعفر طيّار، زاده حوصاء. ٣- مجمع بن زياد جُهنى. ٤- عباد بن مهاجر بن ابى المهاجر جُهنى. ٥- عقبة بن صلت جُهنى. ٦- زُهير بن قيس انمارى بحيلى. ٧- سليمان بن مضارب بن قيس انمارى بحيلى. ٨- يزيد بن زياد بن مهاصر ابو شعثاء كندى بهدلى. ٩- جندب بن حُجير كندى. ١٠- حباب بن عامر بن كعب تيمى. ١١- نافع بن هلال جملى. ١٢- ابوثمامه صائدى. «١»
و عدّه‌اى از اين استقبال كنندگان، بعد از برخورد امام (ع) به لشكر دشمن و پيش از پياده شدن به كربلا رسيدند:
١٣- مسلم بن كثير عرج ازدى. ١٤- رافع مولى مسلم. ١٥- عمرو بن خالد صيداوى. ١٦- سعد مولى عمرو بن خالد. ١٧- مجمع بن عبداللّه عائذى. ١٨- عائذ بن مجمع. ١٩- جنادة بن الحرث مذحجى مرادى. ٢٠- واضع تركى، مولى‌ حرث. ٢١- دليل راه، طرّماح به عدى طائى. «٢»
يكى از ويژگى‌هاى عمده اين اثر، پيام‌هايى است كه مؤلّف به تناسب هر مقام و در رابطه با راهيان كربلا و شهداى روز عاشورا، زيب كتاب خود كرده است. اين پيامها، هم از نظر عاطفى و هم از بُعد اجتماعى و سياسى حرفهاى زيادى براى گفتن دارند. مثلًا در ضمنِ مرورى گذرا بر زندگى قاسم بن حبيب ازدى- كه در زيارت ناحيه به او سلام مى‌فرستيم- اين پيام را براى دليل كاروان كربلا مى‌فرستد:
اينان ستارگانى‌اند كه از پسِ ابر در آمدند، و سپيده‌اى هستند كه در پايان شب تاريك بردميدند. اينان خبر مى‌دادند كه در پسِ اين تيره شب و در ميان اين ابر سياه، بسا همچو ما هست، ولى اكنون دل آنها بيمار است، پس از برخاستن ما براى يارى حق آن وجدان‌ها دوران نقاهت خود را گذرانيده، در پى ما برمى‌خيزند. جانا! تو هم برخيز در هر زمان و مكان (كه) هستى به يارى حق برخيز و منتظر مباش كه حاضرين، حالْ همنفس با تو شوند، تو كه پيش افتى، نسيمى از سيرِ سريع تو بر آنان مى‌وزد و سپيده‌اى بر آنان مى‌دمد، به روشنى آن برمى‌خيزند و به هواى كاروان مى‌دوند. «٣»