و هنگامى كه آن دو از امام مى‌خواهند كه از عزيمت به كوفه منصرف شود:
امام، نگاه اندوهگين و غم فزايى به آنها كرد و فقط همين چند كلمه را گفت: بعد از آنها ديگر زندگى ارزشى ندارد. «١»
در اين كتاب، ماجراى ورود امام و اصحاب و همراهان آن حضرت به سرزمين كربلا به اين شكل آمده است:
بامداد روز دوم محرّم ٦١، حسين به آن نقطه و محلّى رسيد كه قضا و قدر برايش معيّن كرده بود؛ او رضا به قضا داده بود و براى زنده نگاه داشتن اصول، حاضر به تحمّل دردناك‌ترين فاجعه‌هاى بشرى شده بود. تاريخ نويسان نگاشتند كه اسب زيباى حسين كه پيشاپيش قافله راه مى‌رفت، همين كه به سرزمين كربلا رسيد و نخلستان انبوه آنجا را ديد از حركت باز ايستاد.
امام به اسب نهيب زد و فشار آورد. اسب از جاى خود حركت نكرد، و خدا داناتر است. امام از يكى از همراهان پرسيد: نام اين آبادى چيست؟
غاصريّه.
آيا نام ديگرى هم دارد؟
نينوا، و در شرقِ آن حائر.
باز هم نام ديگرى برايش مى‌گويند؟
شاطى الفرات.
آيا نام ديگرى دارد؟
چرا ... كربلا.
امام گفت: همين است ... همين جاست ... سرزمين اندوه و بلا.
دستور داد كه همراهان پياده شوند، بارها را بر زمين بيندازند ... كجاوه‌ها را پياده كنند، خيمه و خرگاه را برپا سازند. پس از آن، اين كلمات را آهسته با خود گفت كه يكى از اصحاب نزديكش به دشوارى شنيد:
اينجاست كه خون‌هاى ما بايد ريخته شود ... سرا پرده و حريم ما به غارت برود، اطفال ما كشته‌