باشى و مانند من او را تحمّل كنى. او هر چه در روى من گفت من تحمّل كردم. تو هم همين رفتار را پيش بگير. هر چه او سخت و شديد شود تو نرم و ملايم شو و هيچ‌گاه با او كار را به نبرد و جنگ مكشان كه او هرگز از پيكار با تو بيم نكند و تسليم تو نشود و تو اگر با حسين جنگ كنى مغلوب او مى‌شوى، مغلوب او براى هميشه ... خستگى بر معاويه چنان مستولى شد كه ديگر كلمه‌اى نگفت و ديدگان را بربست. «١»
همو ماجراى آگاهى امام را از شهادت مسلم بن عقيل و هانى بن عروه اين گونه روايت مى‌كند:
وقتى كه كاروان كوچك حسين به «زَرود» رسيد، از راه روبه‌رو يعنى راه كوفه، شتر سوارى ديده شد كه او نيز به طرف منزلگاه مى‌آمد، امام ايستاد و منتظر رسيدن او شد ولى شخص مزبور تا قافله حسين را ديد، راه خود را كج كرد. عبداللّه سليمان و منذر بنِ مشعلى كه در ركاب حسين بودند از اين مرد شتر سوار در شگفتى شدند. به سوى او رفته و سلامى به وى دادند. از او پرسيدند: از كجايى و از كدام قبيله؟!
شخص نامبرده جواب داد: از قبيله اسد.
آن دو با هم گفتند ما نيز از قبيله بنى اسديم، بگو ببينيم از كوفه مى‌آيى؟
آرى!
از آن شهر و مردم آن چه خبر؟
بزرگتر از كشتن مسلم بن عقيل و هانى بن عروه خبرى مى‌تواند باشد؟ من به چشم خود ديدم كه جسدهاى سر بريده آنها را با طنابى توى كوچه و بازار مى‌كشيدند؛ مردم در دلشان گريه مى‌كردند و بر زبان‌شان شادمانى و خنده بود.
عبداللّه و منذر گفتند: چه خوب شد كه تو جلوى امام نيامدى و اين فاجعه را به او نگفتى.
فرداى آن روز وقتى كه آن دو تن با مقدّمه‌اى، خبر بالا را به امام گفتند، حسين غرق چنان اندوهى شد كه فقط اين جمله او بيان كننده اندوه او بود، و چندين بار با گلوى گرفته آن را تكرار كرد: ما از آنِ خدا هستيم و به سوى خدا باز مى‌گرديم، خدا آن دو را بيامرزد. «٢»