چه خواهد گو همى كن. مرد، شرح واقعه با متوكّل بنوشت. مخدول گفت: تا كس را از زيارت مانع نشوند. از آن پس مردمان، آسوده خاطر به زيارت همى‌رفتند تا سال هجرت به ٢٤٧ برآمد. باز با وى گفتند كه شيعيان كوفه و سواد به زيارت همى‌روند و در آنجا بازارى بر پاى كرده‌اند. دگر باره يك تن از قواد خويش را بفرستاد و سپاهى با وى همراهى كرد و منادى نمودند هر كس به زيارت رود خون و مال وى در هدر باشد، باز اين جمله بسنده نداشته، گفت: تا قبر مطهّر نبش كنند و آن زمين شيار كنند. مردمان از بيم جان ازين سعادت بماندند و باز در صدد جستجوى طالبين برآمد كه خداوند زياده فرصتش نداد و كشته شد و آن مقصود كه وى را بود انجام نيافت.
مگر وقتى منتصر- پسرش- حاضر بود كه متوكّل حضرت صدّيقه طاهره را دشنام مى‌داد. در اين مسئله از مردى فتوا خواست. گفت: كشتن وى واجب شده ولكن آن كس كه پدر بكشد دير نپايد. منتصر گفت: بارى چون فرمان خداى برم از مردن چه باك؟! و غلامان ترك را برانگيخت تا مخدول را بكشتند و وى نيز پس از پدر هفت ماه زندگانى يافت.
مرحوم فرهاد ميرزا قضيّه‌اى را در همين رابطه نقل مى‌كند كه بر خوش اعتمادى و رادت وى به ساحت مقدّس مولى الكونين ابى عبداللّه الحسين (ع) دارد:
ابو الفرج در مقاتل الطّالبين از محمّد بن الحسن الاشنانى روايت كرده كه در آن ايّام روزگارى برآمد كه به زيارت امام نرفته بودم و از بُعد عهد ملول بودم. حالى تن به مخاطرت در داده از كوفه به در آمدم و مردى از عطّاران نيز مساعدت و مصاحبت من نمود. بدين گونه روز پنهان و شبها در سير بوديم. نيمشبى كه عوانان و مستحفظين خفته بودند از غاضريّه گذشته به مشهد مقدّس آمديم و ضريح مقدّس را ندانستيم كجاست؟ كه صندوق مطهّر از جاى برگرفته و به اطراف مرقد مبارك، آب افكنده بودند. بسى پژوهش و تفحّص كرديم تا مرقد مطهّر بيافتيم، و ما خويشتن بر قبر افكنده بسى گريستيم، بويى سخت خوش از آن تربت فائح بود. با مرد عطّار گفتم: آخر نگويى اين چه رايحه است؟! گفت: من ندانم! كه در تمامت زندگى بويى چنين نيكو به مشام من نرسيده است. هنگام معاودت با يار خويش نشانها گذاشته با قبر مطهّر بدرود نموده بازگشتيم. چون متوكّل كشته شد با جماعتى از طالبين و زمره‌اى از شيعيان به كربلا رفته، آن علامات باز جستيم و چنان كه از پيش بود آثار قبر پديدار كرديم.