عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨٠ - طاعت قليل و اجر جزيل

و تكبر و تعلق به دنيا و حب جاه و غفلت و افساد، در دل او ديده نشود.

عبوديت در مرحله چهارم: گذشته از مراحل عبادات و صفات، نفس خود را نيز مغلوب و مقهور و فانى كرده و حتى عملى يا نيتى به عنوان نفس خود و انانيت انجام ندهد و برنامه او فقط و فقط براى مولا و به قصد اطاعت او بوده و از ظاهر و باطن و از صميم دل به جز مولاى خود چيزى نمى‌بيند.

و در اينجا سالك به حقيقت عبوديت نايل مى‌شود و هرگز كوچك ترين نظر و غرض و كمترين مقصود و هدفى به جز انجام وظائف بندگى ندارد و حتى توجه ندارد كه به مقامى برسد، قربى پيدا كند، مورد توجه و عنايت قرار بگيرد، از فيوضات و الطاف مولا بهره‌مند گردد.

در اينجا قرب و بعد و وصل و هجران و درد و درمان فرقى از نظر او نداشته و آنچه پيش آيد خواه ملايم يا ناملايم باشد همه خوب و مرضى خواهد بود.

و اين مقام عبوديت آخرين درجه سالك است كه در قرآن مجيد از اين مرتبه به تعبيرات «عباد مخلصين»، «عباد مصطفين»، «عباد مؤمنان»، «عباد مرسلين» و «عباد صالحين»، تعبير آورده است.

چون عبد بر اساس قدرت و توان و وسع و حال خود اين راه باعظمت و بابركت، يعنى راه عبوديت را طى كرد، بدون شك و ريب مشمول رحمت و فضل حضرت جانان خواهد شد.

طاعت قليل و اجر جزيل‌

قبول طاعت كم و عطاى اجر بزرگ، تنها مختص به حضرت حق است و اوست كه از باب لطف و كرم و عنايت و فضل، عمل يسير را در برابر مزد جزيل و اجر بى‌نهايت قرار مى‌دهد!