عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٠٤ - مدح روايات
و به فرزندش حضرت حسين ٧ فرمود: اى پسر من! به حقيقت كسى كه بيدار عيب خودش بود از عيبجويى نسبت به ديگران باز مىماند.
اشتغال به عيوب خود در حقيقت همان خود سازى است كه زيربنا و اساس عرفان و كار عارفان است و در تمام ادوار تاريخ هركس به هركجا رسيد از خودسازى رسيد.
چون عيوب از وجود انسان رفع شود، صفحه حيات و هستى آدمى تجلى گاه صفات و اسماى حضرت يار شود.
به قول فرزانه عاشق، حكيم صفاى اصفهانى:
|
تجلى گه خود كرد خدا ديده ما را |
در اين ديده در آييد و ببينيد خدا را |
|
|
خدا در دل سودا زدگانست بجوييد |
مجوييد زمين را و مپوييد سما را |
|
|
گدايان در فقر و فناييم و گرفتيم |
به پاداش سر و افسر سلطان بقا را |
|
|
بلا را بپرستيم و به رحمت بگزينيم |
اگر دوست پسنديد پسنديم بلا را |
|
|
طبيبان خداييم و بهر درد دواييم |
به جايى كه بود درد فرستيم دوا را |
|
|
ببنديد در مرگ وز مردن مگريزيد |
كه ما باز نموديم در دار شفا را |
|