عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥ - ٥ - لباس جهنمى

و خدا [براى پندآموزى به ناسپاسان‌] مثلى زده است: شهرى را كه امنيت و آسايش داشت و رزق و روزى [مردمش‌] به فراوانى از همه جا برايش مى‌آمد، پس نعمت خدا را ناسپاسى كردند، در نتيجه خدا به كيفر اعمالى كه همواره مرتكب مى‌شدند، بلاى گرسنگى و ترس فراگير را به آنان چشانيد.

اين‌چنين مردم كه از نعمت‌هاى حضرت حق قدردانى نكرده و به شكر در برابر آن نعمت‌ها برنمى‌خيزند و بلكه راه عصيان و كفر در پيش گرفته و خود و محيط خود را آلوده به فساد مى‌كنند، در قيامت به آنان لباس عذاب پوشانده مى‌شود، چنانچه در قرآن مجيد آمده است:

[و ترى المجرمين يومئذ مقرنين في الأصفاد\* سرابيلهم من قطران و تغشى وجوههم النار][١].

و آن روز مجرمان را مى‌بينى كه در زنجيرها [به صورتى محكم و سخت‌] به هم بسته شده‌اند.\* پيراهن‌هايشان از قطران [ماده‌اى متعفن، قابل اشتعال و بدبو] است، و آتش چهره‌هايشان را مى‌پوشاند.

اين بود نوع لباس‌هايى كه قرآن براى فرزندان آدم اسم مى‌برد، چه نيكوست كه اين چند روزه كوتاه عمر را ملبس به لباس تقوا شويم و از لباس ظاهر هم جهت عبادت و خدمت به خلق و شكر حضرت حق استفاده كنيم و از لباس طبيعى هم براى رضاى دوست بهره بگيريم تا در جهان آخرت از لباس بهشتى بر ما بپوشانند و از لباس عذاب در امان بمانيم.

سراج قمرى شاعر پرمايه قرن ششم در مقام نصيحت انسان مى‌گويد:

[١] -ابراهيم( ١٤): ٤٩- ٥٠.