عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٠ - وقت مسواك

نبى اسلام ٦ شبى سه بار مسواك مى‌زد: يك بار پيش از خواب، يك بار وقتى كه از خواب براى راز و نياز برمى‌خاست و يك بار پيش از نماز صبح‌[١].

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

هرگاه شب بلند شدى مسواك بزن كه فرشته مى‌آيد و دهان بر دهانت مى‌گذارد و هر حرفى مى‌زنى و مى‌خوانى ملك از آسمان‌ها بالا مى‌برد، پس دهانت بايد خوشبو باشد[٢].

از حضرت باقر ٧ است:

هرگاه از بستر برخاستى به اطراف آسمان‌ها نظر كن و بگو: «الحمد لله» و بر تو باد به مسواك زدن كه مسواك زدن در سحر پيش از وضو از مقررات است، سپس وضو بگير[٣].

نبى اكرم فرمود:

دهان‌هاى شما يكى از راه‌هاى نزديك شدن به خداست، پس محبوب‌ترين دهان‌ها خوشبوترين آن‌هاست، هر اندازه مى‌توانيد دهان را خوشبو نگه داريد[٤].

در دنباله جملات مورد شرح، امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

پيامبر اسلام ٦ مسواك را از سنت‌هاى سخت و آداب مهم دين خود شمرده و در مسئله مسواك براى ظاهر و باطن بدن، يا براى ظاهر جسم و باطن جان منافع زيادى است كه صاحبان عقل از شمردن آن عاجزند.

[١] -بحار الأنوار: ٧٦/ ١٣٥، باب ١٨، حديث ٤٧.

[٢] -الكافى: ٣/ ٢٣، باب السواك، حديث ٧.

[٣] -وسائل الشيعة: ٢/ ٢١، باب ٦، حديث ١٣٦١.

[٤] -المحاسن: ٢/ ٥٥٨، باب الخلال والسواك، حديث ٩٢٩؛ بحار الأنوار: ٧٣/ ١٣١، باب ١٨، حديث ٢٣.