عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٩ - غسل معنوى

فيض در «الحقايق» مى‌فرمايد:

از اميرالمؤمنين ٧ روايت شده: حمام، خوب خانه‌اى است؛ زيرا حرارت آن آتش جهنم را به ياد مى‌آورد و چرك بدن را مى‌برد[١].

اين فرموده اشاره به اين مطلب است كه انسان خردمند هيچ گاه آخرت را فراموش نمى‌كند و هميشه به فكر آن دنيا و ورود به آن مى‌باشد، بنابراين با ديدن هر آب و آتش و تاريكى، براى خود آيينه عبرت مى‌سازد و بالاتر از آن هرچه مى‌بيند از آن درس و پند مى‌گيرد؛ اگر تاريكى ببيند به ياد تاريكى گور مى‌افتد، اگر مار ببيند به ياد افعى جهنم مى‌افتد، اگر صداى خوفناك بشنود به ياد نفخه صور مى‌افتد، اگر زيبايى ببيند به ياد نعمت بهشت مى‌افتد، اگر كلمه رد و قبول استماع كند متذكر رد و قبول حساب آخرت مى‌شود.

حمام، شبيه‌ترين اماكن به جهنم است، چون زير آن آتش فروزان است، بنابراين سزاوار است كسى كه وارد حمام مى‌شود به ياد حرارت آتش دوزخ افتد و حال خود را در ظرف ساعتى كه به اختيار خودش در خانه گرمى محبوس است با حبس در آتش دوزخ كه بدون اختيار است، مقايسه كند.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

چون وارد صحن حمام شدى، بگو:

نعوذ بالله من النار ونسأله الجنة[٢].

خدايا! از آتش جهنم پناه به تو مى‌برم و از تو مى‌خواهم كه مرا لايق بهشت گردانى.

[١] -الكافى: ٦/ ٤٩٦، باب الحمام، حديث ١.

[٢] -من لا يحضره الفقيه: ١/ ١١٢، باب غسل يوم الجمعة، حديث ٢٣٢؛ الأمالى، شيخ صدوق: ٣٦٣، المجلس الثامن والخمسون، حديث ٤.