عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٩ - اسباب شقاوت

سوم: سقوطى كه موجب طرد بود و مقت به تبعيت لازم آيد.

چهارم: سقوطى كه موجب خساست بود، يعنى دورى از حضرت و بغض به تبعيت لازم آيد.

اسباب شقاوت‌

و اسباب شقاوت ابدى كه مؤدى بود بدين انقطاعات نيز چهار بود:

اول: كسل و بطالت و تضييع عمر تابع آن افتد.

دوم: جهل و عبادتى كه از ترك نظر و رياضت نفس به تعليم خيزد.

سوم: وقاحتى كه از اهمال نفس و خداعت و خلاعت غدار او، در تتبع شهوات تولد كند.

چهارم: از خود راضى شدن به رذايلى كه از استمرار قبايح و ترك انابت لازم آيد و در الفاظ به تنزيل، زيغ و رين و غشاوه و ختم آمده است.

چون اين چهار رذيلت كسى از خود دور كند، از آن چهار سقوط در امان بماند و چون آن چهار حقيقت به كار بندد به آن مقامات عالى برسد و چون به آن مقامات عالى برسد به صدق ظاهر و باطن رسيده است.

به قول عارف شوريده، حاج ميرزا حبيب الله خراسانى: