عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٢ - خشوع

ما وسعنى أرضى ولا سمائى ولكن وسعنى قلب عبدى المؤمن‌[١]؛

زمين مرا بر نتابد و آسمان طاقت ما ندارد، عرش در خور ما نيامد و دل مؤمن ما را قبول كرد، نخست ما او را قبول كرده بوديم.

روزى يكى از مصطفى پرسيد كه: أين الله؟ كجاست خداوند؟

گفت: فى قلوب عباده.

در دل بندگان، خود بايد جست.

[و هو معكم أين ما كنتم‌][٢].

و او با شماست هرجا كه باشيد.

اين معنا باشد، چون دل تو را حاصل آمد و دل را باز يافتى روح خود جمال عزت با تو نمايد؛ در هر صورت خشوع يكى از مهم‌ترين عوامل تطهير دل و ارتقاى قلب به مدارج كمال است.

به قول عارف شوريده دل و حكيم سالك، صفاى اصفهانى:

[١] -عوالى اللآلى: ٤/ ٧، حديث ٧؛ فيض القدير: ٢/ ٦٢٩.

[٢] -حديد( ٥٧): ٤.