عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٨ - غسل معنوى

برايش روشن شود كه برايش ذره‌اى تعلق نسبت به همه عالم نمانده كه تعلق به غير كم يا زياد از طهارت حقيقى منع مى‌كند، چه طهارت مائيه باشد چه ترابيه!!

بر سالك به حقيقت واجب است كه بعد از افناى ظاهر و باطن باز در مقام جستجو باشد كه آيا علقه‌اى نسبت به دو عالم برايش مانده يا نه كه رهبر بزرگوار اسلام فرمودند:

الدنيا حرام على أهل الآخرة، والآخرة حرام على أهل الدنيا وهما حرامان على أهل الله‌[١].

دنيا بر اهل آخرت حرام است و آخرت بر اهل دنيا و هر دو بر اهل الله.

براى اهل حقيقت، محبت دنيا و آخرت حجاب و شرك است و با حجاب و شرك حصول طهارت محال است و به فرموده قرآن، شرك نجس است و طهارت و نجاست دو ضدند و هيچ كجا قابل جمع نيستند؛ واجب است اول رفع نجاست كرد، سپس به ميدان طهارت قدم گذاشت و از آنجا به بساط قرب دوست راه يافت و توفيق اين‌گونه طهارت را فقط بايد از او خواست.

غسل معنوى‌

غسل از مسائل مهم الهى و شرعى است، در غسل بايد تمام بدن شسته شود؛ زيرا تمام بدن در امر شهوت دخالت دارد.

غسل معمولا در حمام انجام مى‌گيرد و لازم است انسان به هنگام ورود به حمام، نظر عبرت بين خود را باز كرده از حمام و وضع آن براى بيدارى و توجه خود عبرت بگيرد.

[١] -عوالى اللآلى: ٤/ ١١٩، حديث ١٩٠.