عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٣ - گريه علامت مؤمن

من الحق يقولون ربنا آمنا فاكتبنا مع الشاهدين‌][١].

و چون آنچه را كه بر پيامبر اسلام نازل شده بشنوند، ديدگانشان را مى‌بينى به سبب آنچه از حق شناخته‌اند، لبريز از اشك مى‌شود، مى‌گويند. پروردگارا! ايمان آورديم، پس ما را در زمره گواهان [به حقانيت پيامبر و قرآن‌] بنويس.

[إذا تتلى عليهم آيات الرحمن خروا سجدا و بكيا][٢].

هنگامى كه آيات [خداى‌] رحمان بر آنان خوانده مى‌شد، سجده كنان و گريان به رو مى‌افتادند.

گريه براى خدا، دليل حال درون و خشوع قلب و خضوع اعضا و جوارح انسان در پيشگاه مقدس ربوبى است.

مسئله گريه در پيشگاه حضرت احديت آن قدر با ارزش است كه حضرت سجاد ٧، در يكى از دعاهاى خود عرضه مى‌دارد:

الهى! روزى كه چشم من از گريه در خانه تو بخواهد باز بماند، آن روز را روز مرگ من قرار بده‌[٣].

و در زيارت امين الله عرضه مى‌دارد:

وعبرة من بكى من خوفك مرحومة؛

اشكى كه از براى خوف تو بريزد، مورد ترحم تو است.

در مقدمه دعاى عرفه حضرت سيد الشهدا ٧ آمده:

پس شروع فرمود آن حضرت در سئوال از حق و اهتمام نمود در دعا و آب از

[١] -مائده( ٥): ٨٣.

[٢] -مريم( ١٩): ٥٨.

[٣] -مكارم الأخلاق: ٩٩.