عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨١ - طاعت قليل و اجر جزيل

در مدتى محدود، انسان در دنيا عبادت مى‌كند و از معاصى و گناهان پرهيز مى‌نمايد و در آخرت از ثواب و اجر بى‌حساب بهره مى‌برد و اين نيست جز فضل و رحمت واسعه حضرت دوست.

امام عاشقان، سيد ساجدان! حضرت زين العابدين ٧ در دعاى سحر ماه رمضان بدين‌گونه از عنايات و كرم بى‌پايان حضرت بارى تعالى سخن مى‌گويد:

پروردگارا! عمل مرا از من بپذير كه پذيرنده‌اى جز تو نيست و يادم را والا و بلند گردان كه كسى غير تو ياد آدمى را به اعلا مرتبه نمى‌رساند، مرا درجه‌اى رفيع عنايت كن كه فضل و رحمت و محبت و لطفت، علو درجه‌اى مرا اقتضا مى‌كند، بار گناهم را فرو ريز كه با يك نظر مرحمت گناهانم بر باد رفته و پرونده‌ام پاك مى‌شود، مرا با خطا و عصيانم ياد مكن و بهره نشستنم را در يادت و گفتارم را در مسائلت و دعايم را در هنگام حال نيازم خشنودى و بهشت خود قرار ده.

آنچه از پيشگاه لطف و كرمت درخواست دارم به من مرحمت فرما و از فضلت بر من فزونى بخش؛ من بنده‌اى هستم كه به سوى تو رغبت و ميل شديد دارم، اى صاحب تمام جهانيان!

پروردگارا! در كتابت اعلام كرده‌اى از كسى كه به ما ستم كرده بگذريم، به خود ستم كرده‌ايم و جز تو كسى ما را عفو نمى‌كند، تنها تويى كه بايد از گناهان ما درگذرى پس ما را ببخش، دستور داده‌اى نيازمند را از در خانه خود نرانيم و اكنون خود ما نيازمندانه به پيشگاهت آمده‌ايم، ما را جز با روا شدن حاجت از در خانه لطفت برمگردان.

تو به ما امر كرده‌اى به زير دست احسان كنيم، هم اكنون ما بردگان و زيردستان توايم ما را از آتش دوزخ رهايى ده.

اى پناهم به هنگام غمزدگى! اى فرياد رسم به وقت سختى! به تو پناه آورده‌ام‌