عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٤ - ارزش گريه در روايات
ديدههاى مباركش جارى بود پس بدين گونه دعا را ادامه داد ...
آرى، گريه و زارى در پيشگاه حضرت دوست از روى خضوع و تذلل و مسكنت و فقر، به هنگام دعا و نيايش و به خصوص در وقت نماز و عبادت، يكى از مهمترين كارهاى انبيا و امامان : بود.
جلال الدين مولوى بلخى در دفتر پنجم مىگويد:
|
تا نگريد ابر كى خندد چمن |
تا نگريد طفل كى نوشد لبن |
|
|
طفل يك روزه همى داند طريق |
كه بگريم تا رسد دايه شفيق |
|
|
تو نمىدانى كه دايه دايگان |
كم دهد بىگريه شيرت رايگان |
|
|
گفت «وليبكوا كثيرا» گوش دار |
تا بريزد شير فضل كردگار |
|
|
گريه ابر است و سوز آفتاب |
استن دنيا همين دو رشته ياب |
|
|
گر نبودى سوز مهر و اشك ابر |
كى شدى اجسام ما زفت و ستبر |
|
|
كى بدى معمور اين هر چار فصل |
گر نبودى اين تف و اين گريه اصل |
|
|
سوز مهر و گريه ابر جهان |
چون همىدارد جهان را خوش دهان |
|
|
آفتاب عقل را در سوز دار |
چشم را چون ابر اشك افروز دار |
|
|
چشم گريان بايدت چون طفل خرد |
كم خور اين نان را كه نان آب تو برد |
|
ارزش گريه در روايات
روايات و دعاهاى اسلامى ارزش والايى براى گريه قائل شدهاند؛ روايات مربوط به گريه عموما در معتبرترين كتب روايى آمده است كه لازم است به نمونههايى از آن روايات عالى اشاره شود:
پيامبر بزرگ اسلام ٦ به على ٧ مىفرمايد:
تو را براى خودت به خصلتهايى سفارش مىكنم. سپس فرمود: خدايا! او را