عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٦ - ارزش گريه در روايات

در روايت آمده:

ابوذر از خشيت حضرت رب به حدى گريه كرد كه چشم درد گرفت. گفتند: اگر از خدا رفع چشم دردت را مى‌خواستى، شفا مى‌يافت. گفت: از چشم منصرفم و درد چشم غصه بزرگ من نيست. گفتند: چه علتى تو را از درد چشم منصرف كرده؟ گفت: دو موضوع بزرگ: بهشت و جهنم!![١] پيامبر اسلام ٦ به ابوذر فرمودند:

علمى كه باعث گريه انسان نشود، علم با منفعت نيست.

خداوند در قرآن مجيد، عالمان را بدين‌گونه ستوده:

[إن الذين أوتوا العلم من قبله إذا يتلى عليهم يخرون للأذقان سجدا\* و يقولون سبحان ربنا إن كان وعد ربنا لمفعولا\* و يخرون للأذقان يبكون و يزيدهم خشوعا][٢].

همانا كسانى كه پيش از [نزول‌] آن معرفت و دانش يافته‌اند، زمانى كه بر آنان مى‌خوانند، سجده‌كنان به رو در مى‌افتند.\* و مى‌گويند: منزه و پاك است پروردگارمان بى‌ترديد وعده پروردگارمان [به پاداش مؤمنان و كيفر مجرمان‌] قطعا انجام شدنى است.\* و گريه‌كنان به رو در مى‌افتند و [شنيدن قرآن‌] بر فروتنى و خشوعشان مى‌افزايد.

و نيز پيامبر بزرگ ٦ فرمود:

اى ابوذر! كسى كه مى‌تواند گريه كند، پس گريه كند، اگر نمى‌تواند قلبا محزون‌

[١] -الخصال: ١/ ٣٩، حديث ٢٥؛ بحار الأنوار: ٢٢/ ٤٣١، باب ١٢، حديث ٤٠.

[٢] -اسراء( ١٧): ١٠٧- ١٠٩.